Can dostum ve sevgili kardeşim Yalçın Karalar da benim gibi Dünya’yı dolaşır durur.
Eşi Şafak’la birlikte çocukları Tufan’ın peşinde bir ayakları Amerika ve diğer Dünya ülkelerini dolanıp dururlar.
Yalçın da ben de Japonlar’ın çocuklarını yetiştirme tarzlarına hayranız.
İnsanın değeri ve çocuklarına değer verme konusunda örnek iki ülke,
Japonya ve Türkiye.
Biri inananların, diğeri (çoğu) inanmayanların ülkesi.
Şimdi, önce hikayemizi okuyun, sonra kıyaslamanızı yaparsınız.
Kanu Harada.
Kız çocuğu.
17 yaşında bir lise öğrencisi
Hokaido Engaru Lisesi’nde okuyor.
Hokaido Japonya’nın en Kuzey’inde bir ada.
Ulaşımın zor olduğu dağlık bir bölge.
Burada bir tren istasyonu var.
Adı “Kami-Şirataki”
Ama artık pek işlek değil.
Çünkü ada halkı yaşlanmış, merkezle pek işleri kalmamış.
Merkezle ada arasında pek işlek yolda yok.
Yük taşıyan trenler ise artık buraya uğramıyor.
Adı “Keşfedilmemiş İstasyon”a çıkmış.
Japonya Demiryolları, sürekli zarar eden, trenlerin boş gidip boş geldiği bu istasyonu kapatmaya karar veriyor.
Ama bir de bakıyorlar ki, Kanu Harada’nın okuluna zamanında gitmesi, evine zamanında dönmesi için tek vasıta bu tren.
Ve karar veriyorlar; Kanu mezun oluncaya kadar istasyonu açık tutacaklar.
Trenin gidiş dönüş saatlerini de onun okul saatlerine göre ayarlıyorlar.
Zaman çabuk geçti.
Tren 26 Mart 2016’da, son seferine çıkıyordu.
Temizlendi, süslendi, üzerine “Tebrikler, Hoş Geldiniz” gibi yazılar yazıldı.
İlçe’nin son öğrencileri ve bölge sakinleri, trene el sallamak ve onu son yolculuğuna uğurlamak için istasyonu doldurmuştu.
Herkes hüzünlü bir mutluluk içindeydi.
Kuşkusuz en mutlu olan ise Kanu’nun babasıydı.
Çünkü kızı mezun olmuş ve tren onu mezuniyet törenine götürüyordu.
Devletin treni, Devlet babanın treni.
Halkın treni.
Karlar arasında yavaş yavaş süzülen trenin arkasından el sallarken, hem gülümsüyor, hem de gözlerinden huzur gözyaşları süzülüyordu,
Durun durun, onları bir başka sürpriz daha bekliyordu.
Kanu’yu, okul arkadaşları, öğretmenleri istasyonda bekliyordu.
Üy yıl boyuca tek başına aksatmadan okula gelip mezun olan öğrencilerini, arkadaşlarını kucaklayıp, kutlamaya gelmişlerdi.
GELELİM BİZE
Tasarruf Tedbirleri Genelgesi kapsamında, Aydın’ın Söke İlçesi’ndeki köylerde okuyan öğrencilerin okula servisle taşınma hakları ellerinden alındı.
En yakı okul 40 km. Uzakta.
Adın ve Söke sadece bir örnek, simge.
Aslında 22 yılda kapatılan köy okullarının sayısı 32 bin 401.
Okulsuz kalan öğrenci sayısı 2022 yılı itibariyle 609 bin 137.
Dinsiz Japonya tek bir öğrenci için yıllarca tren çalıştırırken, dindar Türkiye önce 32 bin401 okulu kapatmış, sonra da taşımalı sistemi kaldırarak 609 bin 137 çocuğun eğitim hakkını elinden almış.
Siz olsanız hangi ülkede yaşamak istersiniz?
