Onlar, halk tarafından çekinilen ve sevilmeyen karakterlerdi ki, su içtiği kaplar bile çoğu insan tarafından lanetli görülür, el sürülmezdi. Onlar, Azrail’in vücut bulmuş haliydi!\nDilleri yoktur, konuşmazlar… Kulakları hiçbir sözü işitmez... Mezar taşında isimleri dahi yazmaz! Onlar, Osmanlının ölüm melekleri; Cellâtlar…\n\nYALVARIŞLARI İŞİTMESİN, KALPLERİ YUMUŞAMASIN DİYE…\n1400’lü yıllarda görev yapmaya başlayan cellâtlar, genellikle Hırvatlar ve Çingenelerden seçilirdi. Yüzlerinin bir kısmını kapatan, tanınmamaya özen gösterip, siyah giyinen bu adamların Osmanlı Döneminde isimlerinin anılmasından bile çekinilirdi. Saray cellâtlarının sayısı 10 ila 70 arasında değişirdi. Ama içlerinde özel seçilmiş bir grup var ki; en gizli ve önemli görevler onlara verilirdi. \nDilsiz ve sağır cellâtlar; kimi doğuştan dilsiz, kimisinin ise sonradan dilleri kesilmiş, kulakları da duymayan gözü kara adamlardı. Yalvarışları işitmeyip, kalpleri yumuşamasın ve gördüklerini anlatmasın diye yapılırdı bu.\n\n***\nCESETLER, CELLÂT MEZATI’NDA SATILIRDI…\n‘Ecel Şerbeti’ sözünü duymuşsunuzdur, peki hikâyesini bilir misiniz? O halde anlatayım… \nPadişahın ölüm emrini verdiği kişi önemli biriyse, cellâtların başı olan bostancı başı tarafından zindana götürülür ve üç gün burada tutulurdu. Bu süre zarfında Divan’da durum görüşülür, idam edilmesine ya da affına karar çıkardı. Bu karar tutukluya kelimelerle söylenmezdi. Onun yerine cellât başı, tepsideki bir bardak şerbetle zindana gider ve tutukluya ikramda bulunur. Eğer şerbetin fincanı beyaz ise; bu, af olduğunun işaretiydi. Eğer kırmızı ise; bu da, Ecel Şerbeti olup tez zamanda idam edileceği anlamına gelirdi. \nİnfaz edilen kişinin üzerindeki kıymetli eşyalar, para ve giyecekleri cellâdın malı sayılırdı. Cesedi ise ister atar, isterse ölünün yakınlarına satardı ve bu eşyalar senede bir veya iki defa yapılan ‘Cellât Mezatı’ adındaki pazarda satılır, geliri de kendi aralarında paylaşılırdı.\n\nOsmanlı Döneminde en çok tanınan cellâtlardan biri Kara Ali olarak bilinen, Evliya Çelebi’nin de Seyahatnamesi’ne konu olmuş ilginç bir adamdır. \nÇelebi ondan şöyle bahsediyor; “Euzubillah; Çehresinde nur kalmamış, zehir gibi bir adamdı. Yaz kış kolları sıvalı, göğsü bağrı açık gezer. Suçlu, masum, genç, ihtiyar, haydut, vezir, âlim, Müslüman, Hıristiyan, kadın, erkek kim olduğu fark etmez onun için. Yalnız kement geçirilecek boyun, satır vurulacak ense vardır. Hatta birçok defa idam ettiği adamın kim olduğunu bile sorup öğrenmez, merak etmez. Amiri olan bostancı başının boğ dediğini boğar, vur dediğinin başını uçururdu.”\n\n‘SENG-İ İBRET TAŞI’NI DUYMUŞ MUYDUNUZ?\nTarihçiler, idam ettiği insanların sayısını dahi hatırlamayan Kara Ali’nin tek bir kişinin idamından kaçmaya çalıştığını ve infazı çekine, çekine yerine getirdiğinden bahsederler. Bu infaz, Sultan İbrahim’in infazıdır. \nCellâtların hepsi değil, genellikle özel seçilen 1/3’İ sağır ve dilsizlerden oluşuyordu. Yazılı ya da her birine eğitimi verilen işaret diliyle iletişim kurarlar. Bu nedenle birçok sembolik anlatım metodu da geliştirmişlerdir. Örneğin; Topkapı Sarayı’nda Cellât Çeşmesi ya da Siyaset Çeşmesi denilen bir çeşme vardır. Siyaseten idama mahkûm olanların başları burada kesildiği için bu isimle anılmıştır. Cellâtlar; satır, bıçak ve usturalarındaki insan kanlarını bu çeşmede yıkayıp temizlerlerdi. Çeşmenin önündeki taş ise infaz edilen kişinin ibret alınması için kellesinin sergilendiği ‘Seng-i İbret’ taşıdır. \n\n***\nONLAR, AZRAİL’İN VÜCUT BULMUŞ HALİ!\nOnlar halk tarafından çekinilen ve sevilmeyen karakterlerdi. Yürüdükleri yollarda, geçtikleri sokaklarda halk arasında ‘Ölü Kokusu’ adı verilen bir kokunun günlerce kaldığına inanılırdı. Onlar, Azrail’in vücut bulmuş haliydi. (Devam Edecek…)\n\n

KAYNAK: https://www.instagram.com/engindeniz...