Orta Doğu Teknik Üniversitesi Ekonomi Bölümünde okurken 1978-1979 yılları arasında o zaman Computer Bölümü adı verilen yere gittim. Gittiğim üç arkadaşımdan birisi Öğrenci Asistanı idi ve bir Hocamızın yardımcılığını yapıyordu. Hocanın Computer Bölümünde işi varmış, onu yapıyordu. Bölümde gördüklerim beni çok şaşırttı ve çok ilgilendirdi. O anda Computer Bölümüne gidip ne yapılıyorsa onu yapmaya karar verdim. Bölümüm uzak olmasına rağmen her fırsatta oraya gidiyorum ve hatta kaldığım Yurttan gece yarıları da o Bölüme gidiyordum. Sonuç olarak Ekonomi Bölümünde eğitim alırken Computer Bölümünde de özel çalışmalar yapıp programcı, yazılımcı (sonraki tabirle) olmuştum. Bu işle uğraşırken tanıştığım öğrencilerle computerin gelecekte insanları ve insanlığı nasıl etkileyebileceğini tartışıyor idik. Türk Dil Kurumu computer'e harika bir isim bularak Bilgisayar dedi ve bu isim müthiş yerleşti. Böylece biz de, önce Computerci, sonra bir ara Elektronik Beyinci ve bir ara IBMci olmaktan kurtulduk.
Bu bilgisayar, insanlığın yaşantısına öyle bir girdi ki, bizim 1978-1979 yıllarında bir kaç arkadaş olarak yaptığımız tartışmalarda ileri sürdüğümüz düşünceleri, fikirleri hayal bile edemeyeceğimiz kadar aştı, aştı ve hatta taştı.
Uzun yıllar bilgisayar programcısı oldum ve bu işi yirmi beş yıla yakın yaptım. Ancak, Bugün gelinen noktayı gerçekten hayal bile etmek mümkün değildi.
Bilgisayar dünyası, bugün insanlığı ve bütün insanları kontrol edecek bir noktaya gelmiş bulunmaktadır. Son yıllarda gelişmiş bir bilgisayardan fazlası olmayan Yapay Zeka, insanlığın en azından yakın geleceğini inanılmaz etkileyecek gibi görünüyor. Yeni gelişmelere göre
Nakit para kavramının ortadan kalkma ihtimali dünyanın en önemli konularından birisi ve belki de birincisi olabilecektir. Dünyanın her yerinde insanların her an kontrol altında olmaları ihtimali elbette insanlığa bambaşka bir yön verecektir. Günümüzde Çin, bu yenidünyayı yaşama girişiminde ve uygulamalarında ciddi adımlar atmaktadır.
Devlet kavramının insanına hizmet için olduğu anlayışı, yerini insanı kontrol etme anlayışına bırakması durumunda insanlık çok ciddi ve olumsuz sonuçlarla karşılaşabilir. Yani, art niyetli güçlerin hâkim olduğu bir teknoloji, insanlığın kaldıramayacağı zararlara yol açabilir.
Yakın zamanlara kadar 1978-1979 yılından beri bilgisayarın insanı aşamayacağı hakkındaki görüşlerimi koruyor olmama rağmen şimdilerde bir takım tereddütlerim olmaya başladığını görmekteyim.
Elbette insan özel yaratılmış bir varlıktır. Elbette, her ne olursa olsun hiç bir makine insan olamaz. Elbette insanlık uzun vadede kazanır. Elbette teknolojik gelişmeler olmalıdır ve artmalıdır.
Ancak, bütün dünyanın ve bütün insanların ortak bir merkezden yönetilmek istenmesi kabul edilemez. Küreselcilik adında insanlığı tektipleştirme girişimleri, uygulamaları ve bunun için de teknolojik gelişmelerin kullanılması çok kabul edilebilir bir durum değildir. Gelişmeleri dikkatle takip etmeye devam edeceğiz.
Bugün ikinci bir konuyu daha yazmayı GEÇMİŞ VE GELECEK açısından uygun görüyorum.
İstanbul'u 1453 yılının 29 Mayısında fethettik. Türk Tarihinin en büyük gurur günlerinden biri olan bu gün kutlu olsun. Fatih Sultan Mehmet, Türk Tarihinin en büyüklerinden birisidir şüphesiz. Bu büyüklüğü sadece İstanbul'u fethetmesinden ileri gelmemektedir. O dönemin en aydın kişilerinin başında gelmiş olmasındandır aynı zamanda. Bu büyük aydın Türkün fethettiği İstanbulumuz, maalesef 13 Kasım 1918 tarihinde 1. Dünya Savaşının galip ülkeleri tarafından işgal edildi, hem de Yunanlılarla birlikte. Fransız komutan Desperey tıpkı Fatih Sultan Mehmet gibi beyaz at ile ile şehre girdi.
Bu işgal büyük bir milli mücadele sonunda 13 Ekim 1922 tarihinde son buldu ve işgalci güçler gönderildi. Bunu sağlayan hangi büyük Türk aydını acaba? Bütün Batı dünyasının hâlâ kabullenemediği İstanbul’un Türklerde olması konusunu hallettiklerine inandıkları bir zamanda, Fatih'i yendik diye düşündükleri bir zamanda onları hayal kırıklığına uğratmak çok muhteşem bir durum değil midir?
Ne Mutlu İstanbul’u fetheden ve ebediyen bizde kalmasını sağlayanlara.
