Dünyanın birçok ülkesinde aşırı sağ ve milliyetçi partiler oylarını artırırken birçok ülkede de otoriter rejimler devrilmeye, daha ılımlı ve sol eğilimli yönetimler iş başına gelmeye başladı. Bu küresel tezatlığı, toplumların ekonomik güvencesizlik ve adalet arayışı üzerinden değerlendirmek daha doğru olur. Bir yanda popülist söylemlerin getirdiği kutuplaşma, diğer yanda ise otoriterliğe karşı tabandan gelen uyanış süreci yaşanıyor. Kapitalist sistemin bir açmazı olarak baskı ve zulmün en çok mağduru durumundaki kesimlerin otoriteyi sorgulayıp hak ve adalet talep etmesi kaçınılmaz bir döngü. Bu uyanışın sessiz çoğunluğun sesi haline gelişini ve demokratik direncin nasıl örgütlendiğini irdelediğimizde de karşımıza “Küllerinden Doğan Bir İradeyi” görüyoruz. Bu beklenmedik değişimlere “Otoriterliğin Ötesindeki Demokrasi Çığlığı” diyebiliriz. Bu iki dinamik arasındaki kırılma noktalarında özellikle Sivil Toplum Örgütlerinin kararlı direnişinin rolü çok büyük. Fransa’da hala devam eden gençlik olayları, halkın gençlerin bu onurlu direnişine verdiği destek, beri tarafta Sırbistan’da öğrencilerin sokaktan siyasete taşıdığı bir örgütlü güce dönüşüyor. Macaristan’da yıkılmaz denilen Orban yönetimi halkın haklı direnişi sonunda yönetimden çekilmek ve diğerleri gibi yurdunu terk etmek zorunda kaldı. Enkazın Altındaki Ses: Hakikat ve Adaletle Gelen Uyanış; Modern dünyanın parlak vitrinlerinin ardında, derin bir toplumsal tahribat sessizce büyüyor. Ekonomik güvencesizlik, adaletsizlik ve otoriterleşme, toplumları biriken bir öfkeyle baş başa bırakırken, bu durum kaçınılmaz bir kırılma noktasını da beraberinde getiriyor. Artık sessiz çoğunluk, maruz kaldığı yıkımın bedelini sandıkta ödetmeye, hak ve adalet talebini daha gür bir sesle haykırmaya başlıyor. Amerika’daki kutuplaşmanın seçmen iradesiyle nasıl frenlendiğini, Trump’ın karizmasının nasıl çizildiğini, Brezilya’da toplumsal tabanın ekonomik adaletle nasıl bir dönüşüm yarattığını hep birlikte gördük. Keza Sırbistan’daki gençlik direnişinin siyasete evrilmesinin nasıl yeni bir model olarak ortaya çıktığını gördükten sonra giderek tüm dünyada otoriter rejimlerin ülkelerini yönetemez hale geldiklerini, güçlü sivil toplum kuruluşlarının halka doğru önderlik yapmasının ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladık. Latin Amerika’da derin ekonomik krizler ve yolsuzlukla mücadele eden halkların, mevcut iktidarları sandıkta değiştirip daha şeffaf yönetimleri işbaşına getirmesi buna iyi bir örnek sayılabilir. Benzer şekilde Doğu Avrupa’da otokratik eğilimlere karşı sivil toplumun yükselişi ve özgürlük taleplerinin güçlenmesi de dünyada artık siyasi dengelerin değişmeye başladığının somut göstergesi. Peki Türkiye dünyadaki bu gelişim ve değişimden etkilenmeyecek mi? En son yaşadığımız fon skandalıyla birlikte iyice dibe çöken ekonomik sistemin, sorumluları tarafından yeniden düzeltilebileceğine artık kimse inanmadığı gibi ikili hukuk ve adalet anlayışı giderek iktidar mensupları arasında da tepkilere neden olmaya başladı. Bir tarafta yaklaşık iki yıldır cezaevinde tutuklu bulunan bir belediye başkanından 18 bin liranın hesabını soranlar telaffuz etmekte zorlandığımız büyüklükte milyar dolarlık vurgunların hesabını sormakta aynı hassasiyeti gösteremiyor. Tutuklu yargılamanın bir tedbir olmaktan çıkıp cezaya dönüştüğü davalarda itirafçı ve iftiracıların kanıtsız, belgesiz ifadeleriyle yüzlerce muhalif yargılanıyor. Aynı şekilde fonzadeler dışarda keyif çatar, fonzedeler mağduriyet yaşarken tutuklu sanıklar hiçbir gerekçe gösterilmeden uzak cezaevlerine nakledilerek yargısız infaza tabi tutuluyorlar. Yazdıkları bir mesaj yüzünden binlerce yurttaş hakkında soruşturmalar açılıyor, onlarca gazeteci yaptıkları haberler yüzünden, kimileri de yapmadıkları haberler nedeniyle gözaltına alınıyor, tutuklanıyor ve yüksek cezalar talep ediliyor. Yaşanan bunca yolsuzluk ve haksızlık karşısında kuşkusuz toplumun çok büyük kesimi kızgın ve öfkeli. Halkın büyük çoğunluğu mevcut başkanlık sisteminden rahatsız ve en kısa zamanda seçimlerin yapılarak parlamenter sisteme geçilmesini istiyor. Tüm otoriter yönetimler de olduğu gibi ülkemizde de sessiz çoğunluk ısrarla ve inatla sandık talebini gür sesle haykırıyor. Artık yoksul ve yalnız emekçilerin, işçilerin, memurların, emeklilerin, çiftçilerin hak ve özgürlük, insanca yaşam talebini yerine getiremeyen iktidar bir an önce bu yönetememe haline son vermek zorundadır. Bu durumun tek çözümü halkın özgür iradesini yansıtacağı sandığı önlerine koymak ve halkın tercihine saygı duymaktır. Ölüm yıldönümünde bir kez daha saygı, özlem ve minnetle anacağımız Cumhuriyetimizin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk’ün gösterdiği hedeflere yürümek, bizlere emanet ettiği cumhuriyet değerlerine sahip çıkabilmek için her sorumlu yurttaşın barış ve demokrasi talebine sıkıca sarılması, bu uğurda verilecek mücadeleye destek olması bir vicdan borcudur. Atatürk’ü sevmek yetmiyor, ilke ve devrimlerine sahip çıkmak gerekiyor.