Adana… Sadece güneşe kurşun sıkılan değil, güneşi bağrında taşıyan kent. Tarihin, bereketin, mertliğin, alın terinin simgesi. Bir zamanlar Türkiye’nin öncüsüydü. Peki bugün neyi konuşuyoruz? Sokaklarımızı saran asayiş krizini. Motosiklet hırsızlığını, çeteleri, gün ortasında patlayan silahları, yasadışı bahis operasyonlarını… Adana insanı artık caddede yürürken omzunun üzerinden arkasına bakıyor. "Acaba bugün başıma ne gelecek?" diye irkiliyor. Çünkü Adana’da güvenlik artık bir hak değil, piyango.

Başka? Kentte birbirine saygı duymayan insanlar ana haber bültenlerine çıkıyor, ülkece konuşuluyor artık. Kendi gibi düşünmeyenler darp eden yobazları konuşuyoruz. Kokan bulvar, caddeleri… Pislik içinde çöp dağlarına dönmüş sokakları… Hele ki bu günlerde sobalar da yanmaya başlayınca nefes alınamayan akşamlarını…

Başka? Devletin tepesi bas bas bağırıyor; "Aileyi koruyacağız, gençliği muhafaza edeceğiz, milli ve manevi değerlerimize sahip çıkacağız." Ne güzel. Müthiş bir irade. Peki Adana’da ne oluyor? Ankara ne söylüyor, Adana İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü ne yapıyor? Sokakta asayiş çökmüş, gençler uyuşturucu ve çete batağının kıyısına gelmiş; bizim kurumlar neyin peşinde? Konserlerin, şovların, çıplaklığı aleni bir şekilde yayan, üstelik Merkez Cami Sülietli açık havada podyumlarında süzülen defilelerin… Gençliğin ahlaki ve sosyal geleceği cayır cayır yanarken, yerel kültür bürokrasisi podyum ışıklarının altında kadeh kaldırır gibi etkinlik peşinde koşuyor. Devletin politikası başka tarafa bakıyor, bizim müdürlük bambaşka bir âlemde işler yapıyor. Halkın derdi can güvenliği, kurumların derdi fantezi! Makama pek de uğramayıp WhatsApp’tan kurum yönetilince sanırım böyle oluyor.

Gelelim Çukurova’nın kalbine… Toprağı diksen insan bitecek kadar bereketli Çukurova’da narenciye dalında kuruyor. Mandalina çürüyor, limon ağaçta feryat ediyor, nar dalında kalıyor. Çiftçi gübrenin, mazotun, imkansızlığın altında zaten ezilmiş. Bir de üstüne aracıların, vicdansız komisyoncuların kucağına itilmiş. Tarladaki malını maliyetinin çeyreğine satamayan üretici, gözyaşları içinde ağacını kesiyor. Ankara "Üretim, yerli ve milli tarım" derken; Adana’da çiftçi toprağa küstürülüyor. Yarın bu toprağı ekecek tek bir çiftçi bulamadığımızda o podyumdaki defileler mi doyuracak bu milleti? Devletin iradesi asayişi tesis etmek isterken, yereldeki kurumların bu vurdumduymazlığı ve aymazlığı neden anlamak güç? Sokakta huzursuzluk, tarlada yangın varken yerel yöneticilerin bu şov sevdası niye? Çukurova’nın ocağı tütmezse, Türkiye’nin ambarı boşalır. Portakal dalında çürürken vicdanlar gölgede kalmasın. Adana sahipsiz değildir. Artık herkes kendine gelsin! Yönetici olarak atananlar bu kente sahip çıkmayacaksa çıkacak birileri elbet bulunur.