Asırlar önce bu coğrafyada tellallar, simsarlar vardı; ticaretin akışına, insani pazarlıklara aracılık ederlerdi. Zaman aktı, tabelalar değişti, tuğlalar yükseldi ve evrim zincirinin en tepesinde o form zuhur etti.
Karşınızda: Beton blokların vahşi yırtıcıları...
Türünün son örneği olan bu yırtıcılar, komisyonla beslenir ve geçimini insanın hayal gücüyle sağlar. Amma, haklarını yemeyelim; mahalledeki dedikodu ekosisteminin Google Maps’idirler. Kimin evi satılık, kimin kiracısı kombiyi sökmüş, kimin kayınpederi arsayı bölüşemediği için tır, traktör veya kına gecesi masrafıyla boğuşuyor; hepsi zihninde milimetrik kayıtlıdır. Adam emlakçı değil, mahallenin tapulu istihbarat şefidir.
***
Ancak bu kahramanlar klavye başına geçip ilan yazmaya başladığında, Türkçe kendi rızasıyla meslekten istifa eder. Dilbilgisi kuralları tatile çıkar, kelimeler anlamlarını yitirir:
12 metrekarelik zindan kilerine: “Nefis ışık alan, minimalist muhteşem yaşam alanı!”
Penceresiz, kokulu bodrum katına: “Doğayla iç içe, serin ve romantik bahçe katı!”
Kafanızı eğmeden geçemediğiniz çatı arasına: “Bohem tarzı, Fransız balkonlu dubleks!”
Sorarsın adama: “Üstat, projede 140 metrekare yazıyor, biz şu an 60 metrekarelik delikte nefes alıyoruz. Kalan 80 metre nerede?”
Laf cambazı yırtıcıdan cevap gecikmez: “Kardeşim, o brüt brüt!”
Usta, biz eve mi taşınıyoruz, yoksa apartmanın kolonlarına, merdiven boşluğuna tapu mührü mü basacağız? Kolonlara tapu veriliyorsa hisse senedi alalım, bari temettü verir!
Ulaşım konusunda ise, Einstein’ın izafiyet teorisi bizzat emlak ofislerinde test edilir. “Metroya 5 dakika” derler; halbuki metro henüz projelendirilmemiştir! Adam mesafeyi değil, geleceği hatta gelecek nesillerin ulaşım vizyonunu pazarlıyordur.
“Amerikan mutfak” tabiri ise ayrı bir trajikomedidir. Mutfağa girersin, buzdolabının kapağını açtığın an, salonla aranızdaki tüm diplomatik ilişkiler kesilir. Buzdolabıyla kanepe sarmaş dolaş. Amerika bu mutfağı görse, ‘insan haklarına aykırı’ diyerek ambargo koyar.
Bu arada çalışma disiplinleri de hayranlık uyandırır. Sabah ev gösterir, öğlen yemekten apar topar kalkar, gece yarısı üçte arasanız yataktan fırlar. Müşteri aynı daireyi 5’inci kez gezer, güneşin batışını izlerken adam hala yüzünde gülümsemeyle, “Cephesi çok ferah abicim” der. İçinden tapuyu müşterinin suratına atmak geçse de, profesyonelliğinden taviz vermez.
Fakat pazarlık masası kurulduğunda doğanın dengesi kökten sarsılır; “Abi, mal sahibi çok sıkışık, normalde bu paraya vermez.”
Üstat, ilan 8 aydır yayında, tozdan üzerinde dinozor fosili oluştu! Adam 8 aydır sıkışıksa emlakçı değil, acilen ambulans veya adli tıp ekibi çağırın.
Yine klasik bir replik; “Bugün kaparo vermezsen, yarın yabancıya gider.”
Abi, ev 8 aydır yerinden kıpırdamamış, beton blok gibi duruyor; biz kapıdan içeri girdik diye, aniden tayini mi çıktı?
Alıcıya; "Fiyat asla düşmez, teklif bile etme" der..
Satıcıya; "Piyasa ölü abi, biraz daha indirelim."
Birleşmiş Milletler, tarih boyunca bu kadar başarılı bir arabuluculuk ve kriz yönetimi görmemiştir.
Ve av tamamlanır... Bir kira, bir depozito, bir de emlakçı komisyonu...
***
Yahu biz anahtar almaya mı geldik, yoksa kat mülkiyetli bir holdingin finansmanına ortak mı olduk belli değil. Herkes muradına ermiştir; yalnız kiracının banka hesabı ve ruh sağlığı, yaşam destek ünitesine bağlanmıştır.
Asırlar geçti, Osmanlı’nın “Dellal”i bugünün “Emlak Danışmanı”na evrildi. Tabelalar yenilendi, ofisler deri koltuklarla döşendi ama anahtarın bereketi ve komisyoncunun o meşhur tebessümü hiç değişmedi.
Ne diyeyim; Allah mesleklerini elinden almasın, ama ev arayanların da yardımcısı olsun!
