İnsanoğlu, çok ilginç bir yaratıktır. Nerede, nasıl davranacağı pek kestirilemiyor. İnsan, kendi konumunu, kendi durumunu doğru değerlendirme yapabilmek için her şeyden fazla gayret göstermelidir. İnsanın kendini tanıması, kendini bilmesi belki başka bir çok bilgiden ve tanımadan daha da önemlidir. Yaşamın bu tarafı aslında fazlaca ihmal edilen bir durumdur. Neden böyle bir konuyu yazmak istiyorum? Çünkü insan, kendini tanıdığı ve kendini iyi bildiği ölçüde, yaşadığı şartların değerlendirmesini de öyle yapar. Bugün, ülkemizde çok zor şartlar altında olduğumuzu görüyoruz.
Aslında, dünyada da şartların son derece ağırlaşmış olduğunu da görüyoruz. Bunun altından kalkmak gerçekten son derece sıkıntılı bir durumdur. Bu ağır şartların insan kişiliğini etkilememesi mümkün değildir. Bu ağır şartların insan ilişkilerine yansımaması mümkün değildir. Çevremize şöyle bir göz attığımızda çıplak gözle bile bu gerçeği görebiliyor, gözlemleyebiliyoruz.
Bunun için, yani bu şartları atlatabilmek ve daha az etkilenmek için insanın kendisi ile mücadelesi söz konusu olmaktadır. Bundan dolayı diyoruz ki; her şeyden önce insanın kendisini tanıması önemlidir. Elbette insanın kendisini tanıması ve kendi özelliklerini doğru bilmesi öyle kolayca yapılabilecek bir iş değildir. Önce insanın kendisine karşı nesnel olabilmesi şarttır. Kişilik gelişimi işte bu biçimde insanın kendisine karşı objektif, nesnel olabilmesi ile yüzde yüz bağlantılıdır. Zor dönemlerden geçiyoruz, doğru. Bir çok konuda insanların istekleri, beklentileri ve ümitleri kırılmış ve bir şaşkınlık durumu yaygınlaşmış olduğu da doğru. Peki, bu zorluğu kişilik olarak aşmanın yolu nedir? Mutlaka buna odaklanmak zorundayız. Aksi takdirde, siyasi ve ekonomik bunalımdan çok, ağır kişilik bunalımlarına evrilmek kaçınılmazdır. Toplum ve belki de insanlık olarak tam da o noktadayız. Bu durum siyasi ve ekonomik bunalımdan çok daha endişe vericidir. Vahşi kapitalizmin ve vahşi kapitalistlerin dayattığı ağır şartlar, insanlığı adeta uçuruma doğru sürüklemektedir. Maalesef bu gerçeğin, hiç olmazsa Aydınların farkında olması gerektir.
Ama görünen o ki, o konuda da ciddi sıkıntılar bulunmaktadır. Vahşi kapitalizm bir çok değeri yıprattığı gibi aydın olmak değeri ve tanımını da yıpratmıştır. İletişimin bu çağdaki sınırsızlığı ve akıl almaz biçimdeki yaygın kullanımı insanı robotlaştırmaya doğru sürüklemektedir. İşte bu noktada insan olarak kalmanın kendi içerisinde kavgasını vermek zorunluluğu ortaya çıkmaktadır. Şartlar ne olursa olsun, dirayetli olmak ve dirayetli kalmak direncini göstermeliyiz. Bu durumun kolay olmadığı açıktır, ama mutlaka yapılmalıdır. Aksi takdirde gerek toplumumuzu, gerekse de bütün insanlığı zor günler beklemektedir.
