Ben bir saatim…

Dolmabahçe’de, 71 numaralı odada duruyorum.

Yıllarca çalıştım; sabahları, akşamları…

Uykusuz geceleri saydım.

O’nun ne kadar az uyuduğunu bir tek ben bilirim.

Ben tıkırdarken, o çalışırdı.

Masasındaki ışık sönmezdi.

Bazen başını kaldırıp bana bakardı.

Zamanın az olduğunu biliyormuş gibi..!

1938 Sonbaharı…

Doktorlar odaya girip çıkıyordu.

Yorgundu ama vazgeçmiyordu.

16 Ekim’de ağır bir uykuya daldı.

Üç gün sonra gözlerini yeniden açtı.

Hepimiz umutlandık.

8 Kasım’da yeniden derin bir sessizliğe gömüldü.

Pencereden yalnızca Boğazın sesi ve benim tıkırtım geliyordu .

Sonra bir sabah oda sessizleşti.

10 Kasım, 9’u 5 geçiyordu…

Günlerce binlerce insan bu odanın önünden geçti.

Kimse konuşmadı, herkes ağladı.

15 yıl sonra yine bir 10 Kasım’da, Ankara’da ebedi yerine uğurlandı.

Bense buradayım, 88 yıldır aynı dakikayı gösteriyorum!

İnsanlar geliyor, bana bakıyor, bir süre susup gidiyorlar.

Ve her yıl o sabah sirenler çaldığında bütün bir ülke benimle birlikte duruyor.

1 dakikalığına herkes benim gibi oluyor.

Beni kimse kurmasın…

Bazı zamanlar durduğu yerde kalmalı!