1958 yılında Adana'nın şirin ilçesi Karataş'ta doğdum. Yaş kemale eriyor. İnsanlığımızı "hepten yitirdiğimizi" bu kadar derin hissettiğimi hatırlamıyorum. Geçmişi, geçmişte yaşadığımız unutulmaz dostlukları, riyâsız, hilesiz geçen o muhteşem yılları özlüyorum. 1970'i özlüyorum. 1980'i özlüyorum. 1990'ı özlüyorum. "Kireç kokulu beyaz perdede" soluksuz izlediğimiz siyah-beyaz filmleri özlüyorum. Yılmaz Güney'i, Aytaç Arman'ı, Yaşar Kemal'i, Orhan Kemal'i, Cüneyt Arkın'ı, Ayhan Işık'ı, Sadri Alışık'ı, Münir Özkul'u, Nubar Terziyan'ı, Yıldırım Önal'ı, Erol Taş'ı, Danyal Topatan'ı, İrfan Atasoy'u, Kadir Savun'u, Sami Hazinses'i, Ahmet Tarık Tekçe'yi, Necdet Tosun'u, Eşref Kolçak'ı, Süleyman Turan'ı, Hulusi Kentmen'i, Belgin Doruk'u, Fatma Girik'i, Filiz Akın'ı, Muhterem Nur'u, Aliye Rona'yı, Adile Naşit'i özlüyorum. Taş plak'ı, longpley'i, gramofonu, makaralı kasetleri, cızırtılı radyoları, teypleri özlüyorum. Zeki Müren'i, Müzeyyen Senar'ı, Yıldırım Gürses'i, Necdet Tokatlıoğlu'nu, Aşık Veysel'i, Yıldıray Çınar'ı, Neşet Ertaş'ı, Mahzuni Şerif'i, Mahmut Erdal'ı, Barış Manço'yu, Cem Karaca'yı, Tanju Okay'ı, Erol Büyükburç'u, özlüyorum. Eşi bulunmaz söz yazarlarını, duayen bestekarları, emsalsiz yorumcuları, değerli saz üstatlarını özlüyorum. Siyasi ahlak'ı, erdemli siyasetçileri özlüyorum. Süleyman Demirel'i, Bülent Ecevit'i, Turgut Özal'ı, Necmettin Erbakan'ı, Alparslan Türkeş'i, Erdal İnönü'yü, Mesut Yılmaz'ı, Deniz Baykal'ı, Muhsin Yazıcıoğlu'nu özlüyorum. Nazım Hikmet'i, Abdurrahim Karakoç'u, Atilla İlhan'ı, Can Yücel'i, Deniz Gezmiş'i, Hüseyin İnan'ı, Yusuf Aslan'ı, Mahir Çayan'ı, yaşı büyütülerek idam edilen Erdal Eren'i özlüyorum. Yalansız, yılansız, çakalsız, çirkinsiz, çirkefsiz, edepli, "dostluklara sarılı" yılları, SÖZ'ün senet kabul edilmesini, tertemiz aşkları, bayramları, düğünleri özlüyorum. Bugün bize dayatılan rezil, zibil, zübük yaşamı görünce; "O gelmiyorsa ben gideyim" diye yalvardığım günler, haftalar, aylar o kadar çok ki!