Yüce Allah bütün alemlerin Rabbi, evrendeki her şeyin yaratıcısı, sahibi ve hakimi.
Allah’ın bizlere değerli bir armağanı olan akıl sayesinde, en güçlü yaratık olmuşuz. Yaşamımızı Tanrının nimetleri sayesinde sürdürüyoruz. Bu yüzden, şükürde kusur etmemeli, kanaatkar olmalı.
Ömrümüz toplum içinde geçiyor. Toplumda güveni, huzuru, barışı sağlayan yasalar, inançlar, örf-adetler ve de ahlaki kurallar. Ama bunlara rağmen, dünyadaki ne kötülük bitiyor, ne de suçlar. Çünkü, kimileri akıl-hikmet-erdemi yaşamları için rehber ve kılavuz yapmamış, yapamamış. Üstelik bir de tutkularının, çıkarlarının esiri olmuş.
Yaşamda her türlü zorluğa rağmen pes etmemeli, umut yitirilmemeli. İnsanlarla olan ilişkilerde, hata yapmamalı. Katı, hoşgörüsüz, saygısız, kibirli olmamalı.
Önyargılı davranmamalı, taassup ve batıl inancın yanında yer almamalı. Çok değerli zamanı da, boşa harcamamalı.
İnsanları iyi ya da kötü diye tanıtan sözleri değil, davranışlarıdır. Kötülerin sonu, ya pişmanlıktır, ya da perişanlık.
Ahmet Taner Kışlalı ‘Dinin özü iyilik yapmaktır ve de kötülükten kaçınmaktır’ demiş.
Mevlana’nın dediği gibi “İncelik belde değil dilde, doğruluk sözde değil özde, güzellik yüzde değil yürekte olmalı.” Yani, dilimizi iyi kullanmalı ve dilimizle kimseyi incitmemeli. İçimiz ve davranışlarımız doğru olmalı, yüreğimiz de güzel.
Kutsal kitabımız Kuran’da neleri yapıp, neleri yapmayacağımız yazılı. Kuran’a göre Allah’ın sevgi ve rızasına uygun davranmalı, Allah’ın gazabına neden olacaklardan da uzak kalmalı.
Tembellik erkenden yıpratan, ihtiyarlatan bir olumsuz hal. O yüzden, hep çalışmalı, aktiviteden kopmamalı, ve alın teri akıtılmalı.
Görünen o ki insan, yaptıklarından çok yapmadıklarından ötürü insan.