Annelik dışarıdan bakıldığında kutsal ve dayanıklı bir duruş gibi görünür. Oysa anneliğin en sessiz yüklerinden biri “güçlü olmak” zorunda bırakılmaktır. Yorulsak da, içimiz dolsa da, ağlamak istesek de kulağımıza fısıldanan aynı cümle vardır, “Sen annesin, güçlü olmak zorundasın.” Bu cümle çoğu zaman bir destek değil, duyguların üzerini örten bir baskıdır.

Her gün her şeye yetmeye çalışır anneler. Ev işi, yemek, çocuklar, okul telaşı, iş hayatı. Bunların arasında bir de herkesin beklentisini karşılamaya çalışırız. Gülümsememiz, sakin kalmamız, çözüm üretmemiz beklenir. Kendimize gelince hep sona bırakılırız. Çünkü anneler önce başkalarını düşünmeye alıştırılmıştır.

Zamanla güçlü görünmek bir tercih olmaktan çıkar, zorunluluk haline gelir. Kimse annelere tükenmişliği yakıştırmaz. “Yoruldum” demek lüks sayılır. Çünkü bir anne her şeyin üstesinden gelmelidir, her şeye yetişmelidir. Sanki annelikle birlikte insan olma hali askıya alınmış gibi davranılır.

Oysa anneler de insandır. Yorulabilir, kırılabilir, bazen hiçbir şeye yetişemeyebilir. Sesimizin titrediği, sabrımızın taştığı anlar olabilir. Bunlar bizi kötü anne yapmaz. Aksine insan olduğumuzu hatırlatır. Kusursuzluk değil gerçekliktir çocukların gördüğü. Çocuklar mükemmel annelerden değil gerçek annelerden öğrenir hayatı. Duygularını bastıran değil, duygularını tanıyabilen annelerden. Her şeye gücü yeten değil, bazen yetemediğini kabul edebilen annelerden. Çünkü hayat da tam olarak böyledir.

Annelikte asıl cesaret her zaman güçlü görünmek değildir. Bazen güçlü olmaktan vazgeçebilmektir. Yardım istemek, sınır koymak, “Bugün iyi değilim” diyebilmektir. Bunlar zayıflık değil kendini tanımanın ve korumanın göstergesidir.

Toplumun annelere biçtiği hep sabırlı, hep güçlü rolü ağırdır. Oysa yeterince iyi anne olmak çoğu zaman fazlasıyla yeterlidir. Her gün mükemmel olmak zorunda değiliz. Sevgiyle, emekle ve samimiyetle var olmak çoğu zaman en doğru olandır.

Unutmayalım annelerin de sarılmaya, dinlenmeye, anlaşılmaya ihtiyacı vardır. Bunu kabul etmek bir yenilgi değil en büyük güçtür.