Bayram amcamın oğlu, yaşıtım, çocukluk arkadaşım, sırdaşım, dert ortağım Yücel Canbolat'ı ebediyete uğurladık..
Sevenlerini yasa boğarak gitti canımız..
O'nu toprağa verirken, Nur Denizi'nde uyuması için dualar ettik..
..........
Kendine has yaşamıyla gönüllere girdi.. Kimseyi, ama hiç kimseyi asla kırmadı, herkese yetişmeye çalıştı.. Cebindeki son kuruşunu, son lokmasını paylaşabilecek kadar "adam" idi Yücel Canbolat..
Kendinden başka herkesi düşünen, yoksuların, düşkünlerin, çaresizlerin, kimsesizlerin KİMİ olan, onlara kol-kanat geren, moral aşılayan, ağabeylik, arkadaşlık, sırdaşlık, babalık yapan, onlar mutlu olunca mutlu olan, onlarla ağlayan, onlarla gülen "koca yürekli" biriydi Yücel Canbolat..
Canbolat Ailesi olarak, işte böyle bir CAN'I kaybettik..
Üzüldük, yıkıldık, kahrolduk..
Eşin Leman, çocukların Gökhan, Ercan, Ceylan... Kardeşlerin Fahri, Metin, Melih, Kerime, Gülderen, Lidya, Filiz ve Yeliz mezarının başında sana duaların en bereketlisini ettik, şu dilekte birleştik;
"Allah'ım, canımızın tamamını sana emanet ediyoruz.. Günahlarını affet.. O'nu Cennetine kabul et, toprağını bereketli kıl, Nur Denizi'nde NURLANDIR."
........
Bizler için sensiz olmak ZOR, sessizliğine dayanmakta bir o kadar ZOR olacak be emmioğlu..
"Adam gibi" yaşadın, "adam gibi" göçtün bu dünyadan..
NE MUTLU SANA.
