Allah’ım, sen aklıma mukayyet ol!
Kaç kere yazdım, kaç kere söyledim... Belediyelerdeki imar komisyonları çok ama çok önemli. Çünkü biz öyle bir coğrafyada yaşıyoruz ki, sabah kahvaltısında zeytin, öğleye doğru deprem!
Geçen sabah mahallede yürüyüş yapıyorum. Hava güzel, ruhumda Hafif Yoğunluklar Op.74 çalıyor. Manavın önünden geçerken Mahmut Ağabeyi sorayım dedim. Çırağına sordum:
— Mahmut Ağabey nerede?
— Abi, kendisi şu an imar komisyonunda.
Bir an duraksadım... Sonra “Madem geldik,” dedim, “1.5 kilo elma ver.”
Çırak hiç bozmadı:
— Abi elma kalmadı ama istersen 1 kilo 2.4 yoğunluk vereyim. Hem taze!
Şimdi bu cümleyi anlayan varsa beri gelsin.
Yürümeye devam ettim, karşıma oto galerici Necmettin’in dükkânı çıktı. “Bir çay içeyim,” dedim. İçeriden satış elemanı çıktı:
— Abi Necmettin yok, imar komisyonunda.
Ama durmadı, devam etti:
— Abi benden duymuş olma, yeni bir araba geldi. Bastın mı 5.2 yoğunlukta uçuyor!
Ben hâlâ anlam verememişken, yolun karşısında şehir plancısı arkadaşımın tabelasını gördüm. “Tamam,” dedim, “Bu kesin komisyondadır.” Ama yok... Oturuyor ofisinde. Dayanamadım:
— Kardeşim, seni imar komisyonuna almadılar mı?
Başını iki yana salladı:
— Yok abi, bizi istemiyorlar. Ne anlarmışız imardan?
Yanındaki mimar arkadaş da lafa girdi:
— Vallahi beni de almadılar!
Yahu arkadaş... Şehir plancısını almıyorsun, mimarı almıyorsun...
Ama gel gör ki geçmişte simitçi bile imar komisyonu başkanı olmuş bu ülkede.
Eee... Elma kalmayınca yoğunluk, araba hızlanınca yoğunluk...
İmar işlerimiz de doğal olarak yoğunlukla şekilleniyor!
Benden hızlı değilsiniz ya!
Ben de sevgili okurlarımı 10.7 yoğunlukta öpüyorum.
(İmar izni almadan ama sevgiyle…)