Babalar ve kızları... Bu ilişki, hayatın en saf, en tarifsiz bağlarından biridir. Bir baba için kız evlat, yalnızca kendi kanından bir parça değil, aynı zamanda en değerli sırdaşı ve ruhunun aynasıdır. Hele ki o, ilk gözağrısı, “Hoş geldin baba!" diyen o minik prenses ise... O an, bir erkeğin hayatında yeni bir dönem başlar; o artık sadece bir eş, bir koca değil, o artık bir ‘kız babasıdır.’
İlk doğan kız çocuğu, babasının dünyasında adeta bir taç giyer. Annenin gençliğinin, güzelliğinin, zarafetinin bir kopyası olarak baba evine giren bu minik birey, babanın koruma içgüdüsünü en derinden tetikler. Eve gelen babaya hizmet etme, onun yorgunluğunu alma çabası, belki de o minicik kalbin, babanın sevgisine layık olduğunu kanıtlama arzusundan başka bir şey değildir. O, babasının gözündeki paha biçilmez kıymetini, evdeki küçük rollerle perçinlemeye çalışır. Bu çaba, kıskançlık ya da üstünlük kurma değil, saf bir sevgi alışverişidir.
O, babasının "prensesi"dir. O, dokunulmazdır. Çünkü babasının ona yüklediği değer, evdeki diğer tüm kuralların üzerindedir. Erkek evlat soyun devamı, ailenin veliahdı olarak görülse de, kız çocuklarının yeri bambaşkadır. Onlar, çoğu zaman duygusal zekâlarıyla, ince düşünme ve çok yönlü yaklaşımlarıyla ailenin sessiz dengeleyicisidir. Kıvrak zekâları, sabırları ve derinlemesine düşünme yetenekleri, onları çoğu zaman evin danışmanı, vicdanı yapar. Erkek evlat gücü, kız evlat ise ruhu temsil eder.
***
Peki, kız çocukları neden cefakâr, fedakâr ve vefakârdır?
Her şeyden önce, kız çocukları duygusal yüklenici görevini üstlenir. Genetik ve toplumsal rollerin etkisiyle, daha çok empati kurmaya eğilimlidirler. Aile içinde bir gerilim, bir sorun olduğunda bunu ilk hisseden ve çözüm için gizlice çabalayan genellikle onlardır. Babalarının yorgunluğunu, annelerinin endişesini omuzlarından alırlar.
Kız çocukları, vefalıdır… Kız çocukları, babalarının onlara duyduğu o koşulsuz, şefkatli aşk, kız çocukları için bir vefa kaynağıdır. Büyüdüklerinde dahi babalarının ihtiyaçlarını, isteklerini büyük bir özveri ile yerine getirir. Babalarına duydukları sevgi, onları ‘hayır’ diyemeyen, daima el uzatan birer destek figürüne dönüştürür.
Geleneklerin sessiz taşıyıcılarıdır… Anadolu'nun derinliklerinde süren erkek evlat baskısı, kız çocuklarının omuzlarına erken yaşta bir sorumluluk yükler. Onlar, kalabalıklaşan ailede annelerine en büyük yardımcı, küçük kardeşlerine bakıcı, evin düzenini sağlayıcı rollerini üstlenirler. Bu cefakârlık, sevgiyle harmanlanmış bir göreve dönüşür.
***
Kız evlat, bir baba için geçmişin hatırası, bugünün neşesi ve geleceğin umududur. Onlar, babalarının en hassas yanını ortaya çıkaran, en güçlü adamı bile bakışıyla yumuşatabilen mucizelerdir. Babalar için kızları, asla büyümeyen o küçük, değerli varlıktır. Ve o küçük varlık, babasına duyduğu sevgiyle beslenerek, hayatın en büyük fedakârlıklarını omuzlayan, en vefakâr kahramana dönüşür.
Bu bağ, yalnızca kelimelerle ifade edilemez; ancak her babanın gözünde, kızına bakarken parlayan o özel ışık, bu aşk destanının en güzel kanıtıdır.
