Mutluymuşuz bir zamanlar ama mutlu olduğumuzun farkında değilmişiz .
Hayat maratonlaştı, artık, kardeşin kardeşe güveni yok.
Biz böylemiydik ki?
Hayır ben çocukluğumda, eğer evde kimse yoksa komşu teyze karnımı doyururdu, İnsanlar bir birine güvenir, kefil bile olurdu.
Şimdi çok affedersiniz çocuğunuzu bile en yakın akrabanıza güvenemiyorsunuz.
Bunun adı gelişmişlik mi, dersiniz, teknoloji mi dersiniz. Avrupalaştık mı dersiniz bilmiyorum ama, şu anda insanlar mutsuz ve umutsuz.
Yani kandırmaca bir dünya da yaşıyoruz, Söz veriyorlar ama yapmıyorlar.
Bildiğiniz gibi bu laf genelde ‘’siyasetçiler’’ için kullanılır.
‘’Söz verirler ama yapmazlar’’
Yaşadığımız şehre bir bakalım, siyasetçilerin verdikleri sözlere de, hangisi gerçekleşmiş soruyorum?
Gerçekleşmişse, bu şehir neden anarya gitmiş?
Bu arabanın ileri vitesi yok mu?
Bizim özümüz de, kültürümüzde zoru başarmak vardır.
Biliyoruz zor bir süreçten geçiyoruz ama atlatacağımızı düşünüyorum.
Hepimiz Adana kültürüyle yetiştik, yazımın başında hani eskiden evde kimse yoksa komşu teyze karnımızı doyururdu dedim ya, muhtemelen bizi yönetenleri de komşu teyze karnını doyurmuştur. O teyzenin yüzü hürmetine, Adana’mızı artık ileri vitese takalım. O Çocukluktaki aldığımız kültürü bu şehir için kullanalım ve şehrimizi olması gereken yere getirelim ki, o çocukluğumuzda evde kimse yokken komşu teyzeyi şu an nasıl anımsıyor ve dua ediyorsak, ileride de şimdinin çocukları bizi yönetenleri hatırlasın ve dua etsin.
