Tarih 31 Mayıs 1994. Yer Ankara 19 Mayıs Stadı. Adana Demirspor Çanakkale ile 2. Lig play-off finali oynuyor. Maçın son dakikaları mavi lacivertliler 2-0 önde ve şimdiki adıyla süper lige saniyeler var. Takımın başında hocaların hocası Metin Türel, Adana’lı gazeteci abilerimiz, Savaş Çokduygulu mikrofonu eline almış Metin Türel’in yanından bir dakika ayrılmıyor. Hatta saliseleri sayıyor.
Neredeyse bütün yedek kulübesi ayakta. Zaten bu anlattıklarımın videosu da belge olarak arşivlerde duruyor. İşte tam bu isimlerin dışında bir isim daha var orada sevgili Orhan Abi, Orhan Demirdal, Adana Demirspor için adı kulüp tarihine altın harflerle çoktan yazılmış gönüllerde yerini almış çok önemli bir isim.
Elbette böyle bir final maçında elbette her yönetici ,teknik adam, gazeteci yada taraftar büyük heyecan duyar. Ben sadece Orhan Demirdal’ın bu 3 yada 5 dakikalık görüntüde o an için tıpkı bir Adana Demirspor futbolcusu gibi sahada olduğunu gördüm. Ellerinin hareketleri ve yüreğinin atışı ve yüzündeki mimiklerle adeta o son saniyeleri tek başına oynadı. Emin olun o dakika Orhan Abi sahaya girse en az futbolcular kadar performans sergilerdi.
İşte böyle bir sevgi Adana Demirspor sevgisi. Hani derler ya anlatılmaz yaşanır. Günümüzde böyle yüreğinden sevecek yöneticileri gerçekten bulmak çok zor. İşte o yüzden efsane kolay olunmuyor. Yıllarda geçse sevenleriniz mezarınız başına geliyor. Orhan Demirdal o finalde gözleriyle sahaya bakarken kaleci ve defans, ellerini birleştirirken orta saha, ayaklarıyla bir bir o yana bir yana koşarken kanatlar ve kafasıyla hayali bir topa vurmaya çalışırken forvet oluyordu. Yani Orhan Demirdal tek başına Adana Demirspor’du o belki de böyle hissediyordu. İşte bu yüzden efsaneler unutulmuyor.
