Beni takip edenler bilir; kolay kolay bir konunun peşine düşmem, birini eleştirdim mi de uzatmam. Ama bugün durum farklı. Çünkü artık mesele kişisel değil, doğrudan Adana Büyükşehir Belediyesi’nin yönetim zaafına dönüşmüş durumda.
Ve bu tablonun merkezinde iki isim var:
Yol İşleri Daire Başkanı İbrahim Karaoğlu ve Ulaşım Daire Başkanı Hüseyin Kara.
Açık konuşalım.
İbrahim Karaoğlu’nun aklının görevinde olmadığı artık gizlenemiyor. Herkesin dilinde aynı şey: Kozan’dan belediye başkanlığı hesabı yapıyor. Bu sadece bir siyasi hedef meselesi de değil. İddialar çok daha vahim.
Belediyenin araç parkurunun neredeyse yarısının Kozan’a kaydırıldığı konuşuluyor. “Hizmet için” deniliyor ama ortada büyük bir çelişki var. Eğer gerçekten hizmet içinse, Tufanbeyli Belediye Başkanı Ahmet Aktürk başta olmak üzere diğer ilçe belediye başkanları neden şikâyetçi oldu?
Bu sorunun cevabı verilmeden kimse bu durumu masum göstermeye çalışmasın.
Gelelim Hüseyin Kara’ya…
Vatandaşın çektiği ve 5 Ocak Gündem programında yayınlanan o görüntüler hâlâ hafızalarda. Belediye otobüsünden gelen sesler, resmen bir korku filmi sahnesi gibi. Bu, bir hizmet ayıbıdır. Bu, ihmaldir. Bu, ciddiyetsizliktir.
Üstelik konuşulanlar bununla da sınırlı değil.
Ama asıl mesele şu:
Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Zeydan Karalar zaten ağır bir süreçten geçti. Aylarca cezaevinde kaldı, çıktı ama görevine bile iade edilmedi. Böylesine kritik bir dönemde, kendi kadrolarının yarattığı krizlerle uğraşmak zorunda bırakılıyor.
Bu kabul edilemez.
Buradan açık ve net söylüyorum:
Zeydan Karalar, bu iki isimden kurtulmak zorunda.
Bu bir tercih değil, bir zorunluluktur.
Çünkü bu isimler artık yük haline gelmiştir. Kuruma zarar veriyorlar, kamuoyunda güven kaybına neden oluyorlar ve en önemlisi, doğrudan başkanın siyasi itibarını aşağı çekiyorlar.
Yönetimde en büyük hata, sorunları görüp müdahale etmemektir.
Eğer bugün gereği yapılmazsa, yarın çok daha büyük bir fatura çıkar. Ve o faturanın adı “yönetememe” olur.
Kimse kusura bakmasın.
Bu saatten sonra mesele liyakat meselesidir.
Ya gereği yapılır…
Ya da bu yükün altında herkes kalır.