Adam; “Çattık sabah sabah.. Ya sabır, ya selamet…” der,

“Tamam paşam, kimse değilim!” diyerek alttan almaya devam eder.

Ama bıçkın delikanlının durmaya da, susmaya da niyeti yoktur,

‘Ha şöyle… Herkes haddini bilecek!’ derken,

Cümlesi bitmeden suratının ortasına yumruğu yer.

Ağız, burun kanlar içinde!

Tüm sinir ve stresini genç delikanlıdan çıkaran adam hızını alamaz.

Son derece efendi, naif görünen adamın gözünü birden kan bürümüş,

Kontrolünü kaybetmiş, sinirlerine hâkim olamamıştır.

Öfkeli adam şuursuzca gencin boğazını sıkar, sıkar, sıkar!

Diğer yolcular ve otobüs şoförü can çekişen çocuğu adamın elinden almaya çalışır ama nafile.

Birkaç dakika sonra çocuk oracıkta can verir!

Öfkeden gözü dönen adam kendine geldiğinde,

“Aman Allah’ım, ben ne yaptım böyle!” der, lakin iş işten geçmiştir.

Polis ve ambulans sirenleri acı acı duyulur.

Bir anlık öfkenin bedeli katil etmiştir adamı!

Kaderine razı gelir ve yerinden kımıldamadan teslim olur polislere.

Biri mezara, diğeri hapse girecekti.

Acı, çok acı!

***            

Peki, gerçekte böyle mi oldu?

İsterseniz filmi başa saralım;

‘Ha şöyle… Herkes haddini bilecek!’

Bu laftan sonra adam, çok hem de çok sinirlenmiştir.

İçinden, “Şimdi ben ne yapayım bu çocuğa? Dövsen olmaz, sövsen olmaz. Zaten psikopat bir tip.. Allah’ım aklıma koru!”

Hemen üstte yazdıklarımı kafasında kurgular ve tıpkı çizgi filmlerdeki gibi tepesinde bulutlar oluşur. Bu vahim olayın sonrasında yaşanacakları hafızasında canlandırır.

Katil olmak, hapiste çürümek istemeyen, ailesini ve çocuğunun geleceğini düşünen adam, “Kör Şeytan’a kurşun!” der ve sesini dahi çıkarmaz.

Bu adam, olası acı dolu günleri ve ağır sonuçlarını düşündü. Belki de hayatında bir daha görmeyeceği delikanlıya ses çıkarmadı. Ne kendisine, ne de kendini bilmez genç delikanlıya hiçbir şey olmadı. İşine, gücüne, hayatına kaldığı yerden devam etti.

***

Sonuç olarak;

Sizce bu adam, o hırçın delikanlıdan korktuğu için mi böyle davrandı?

Asla…

Sadece bir anlık öfkenin kurbanı olmak istemedi.

Bence de çok iyi yaptı.

Hani efsanevi bir dizide,

“Sonunu düşünen kahraman olamaz!” repliği vardı ya,

İşte o replik; kendini bilmez, sahte kabadayılara, mafyatiklere şuursuzca cesaret vermiştir.

Peki, özellikle yaşadığımız bu dönemlerde,

Sizce de, “Sonunu düşünen kahraman olamaz” mı?

Yoksa; “Sonunu düşünen hayatta mı kalır!”  

Kararı siz veriniz…