Hayattaöyleşeylervardırki; insanadersverir. Hani derlerya; ‘’ Gençlerbilebilse, yaşlılaryapabilse’’ diye…Bu güninsan ne eldeediyorsa, akılterivealınterisayesindeeldeediyor…
Emeksarfetmeden, çabagöstermeden, sabretmeden, fedakarlıkyapmadan, ısrarlaçalışmadanbirşeyneldeetmek, mümkündeğil…Her iştebiremekvardır, göznuruvardır.…Veemekkutsaldır.Onasaygıduymalıyız.Onunkıymetinibilmeliyiz.Ne yazıkkigünümüzdebudeğerlersürekliaşınıyor, süreklierozyonauğruyor.İnsanlarhazıraveemeksarfetmeden, çabagöstermeden, işinkolayınakaçıyor.Üstelikbunumarifetsanan, gözüaçıklıksanan
önemlibirkitle var.
İşteemeğinyüceliğinevurguyapanöykümüz…
Beşyaşındaidim.Rahmetlibabaannempirinçayıklıyordu.Birtaneyeredüştü..
Babaannemeğildi, aramayabaşladı.Sağabakıyor, sola bakıyor, bulmayaçalışıyordu .
Çocuklukişte,
-Amanbabaannededim.
-Birpirinçtanesiiçinbukadarçabaharcamaya, yorulmayadeğer mi?
Rahmetli ilk defasertleştibanakarşı, öfkeyledoğruldu;
-Sen oturduğunyerdenahkâmkesiyorsun, dedi.
- Hiçpirinçüretilirkengördünmü? İnsanlar ne kadarzorlukçekiyorlar. Birpirinçtanesindekaçinsaningöznuru, alınteri, emeği, çilesivarbiliyormusun?'
Utancımdankıpkırmızıolmuştum.Aradanyıllargeçti.HukukFakültesindeöğrenciyim.
Alain'inproposlariniokuyorum..Birdenirkildim.Babaannemihatırladım.
Alain, ‘’birinsanyerdebiriğnegörüp de eğilipalmazsa, bütünuygarlığa
karşıihanetetmişolur’’diyordu. İlaveediyordu.’’Biriğneninüretimindebinlerceinsaninalın
teri, göznuru, el emeğivardır’’diyordu..
On dokuzyılevveldi.Stockholm'egitmiştim.Biroteleindim.
Geceydi.Sabahleyin, traşolmakiçinlavaboyagittiğimde, aynanınyanındailginçbir not gördüm:
'Lütfentraştansonrajiletiniziçöpeatmayın,
yandabirkutuvarorayabırakın, birtekjiletledahiolsa, İsveç
çeliksanayisineyardımcıolun' diyordu.
Doğrusuhayretleriçindekaldım…!!!
Çocukluğumdanberiçelikeşyadeninceaklaİsveççeliğigelir.
Birçokeşyaüzerinde' İsveççeliğindenyapılmıştır' diyeyazardı.
İste o ülke, kullanılmışbirtekufacıkjiletin bile çöpegitmesiniistemiyor, onasahipçıkıyor,
gelenturistlerericayolluuyarıdabulunuyordu.
İsviçre'de zaman zaman, belli periyotlardaradyolar, televizyonlarbirhaberiduyurur.
'Şutarihte, susaatte, adamlarımızgelecek.
Sizlütfenhazırlığınızıyapın.Okumadığınız, ilgilenmediğiniz, kullanmadığınız ne kadarkitap, dergi, gazetevarsa, kâğıt, ambalaj, kutuvarsa, velevki, birilaçprospektüsüdahiolsa,
kapınınönünekoyun. İsviçre'ninkalkınmasınayardımcıolun. Fazla
ağaçziyanınaengelolun.'
Japonlar son derecesade, basit, yalınmütevazıyasayaninsanlardır.
EvlerinimobilyaileeşyailedolduranlarJaponlaragöreruhentekamüledememiş,
hayatınmanasınıanlayamamış, zavallıkimselerdir..
Böyleleriyle; evinimezatsalonunaçevirmişzavallı, diyeeğlenirler.
Birinsaningösterişiçineşyanınesiriolması ne kadaracıdır.
VaktiyleJaponekonomisidarboğazdangeçiyor.İçborçlar, dışborçlargırtlağıaşıyor.
Zamanınbaşbakanımeclisitoplar.Kürsüyeçıkar.Durumuolancaaçıklığıvetehlikeleriileanlatırve;
-Şuandanitibaren der,
-Tanrışahidimolsunki, Japonlarıniçvedışborçları son kuruşunakadarödenmeden,
pirinçtenbaşkabirşeyyemeyeceğim.
-Şuüstümdekielbisedenbaşkaelbisegiymeyeceğim.
Dedikleriniyapar, enüsttenenaltabirisraftankaçınmakampanyasıaçılır.
Japonyabütünborçlarınıöder. Bu durumuntoplumun
bütünkesimlerini, tekistisnaolmadankapsadığınısöylemeyegerekyok.
GeçenlerdeJaponimparatorununsarayınıgördüm.
Yarabbim, ne kadarsade, ne kadarmütevazı, ne kadargösteriştenuzak...
*Gerekmediğihaldeelektriğiyakmakla, suyukapamadanboşyereakıtmakta,
geceçamurluayakkabılarımızıtemizlemedenyatmakla,
yemekyediğimizkaplarıyıkamadanbırakmakla biz de zalimlersınıfınageçmiyormuyuz?
*Hayat çokince, akılalmazincelikteipliklerleörülmüştür.
Her şey o kadarbirbirinebağlıdırki;
İlk okulokumakitabımızdakibirsözühiçunutmadım.
‘’Birmıhbirnalıkurtarır.
Birnalbiratı, bir at birkomutanı,
Birkomutanbirorduyu,
Birordubirülkeyikurtarırdiyordu…’’
Maddidurumumuz ne olursaolsun, isterzenginolalımister fakir,
hepimizçokdikkatliolmakzorundayız.
Buradaparayı da, maddiyatı da aşanbüyükbiredep,incelik, sorumluluk, bilinçveözgüvenvardır.
SON SÖZ: ‘’ ALIN TERİ İLE AKIL TERİ BİRLEŞİNCE, HERŞEYİ YAPABİLİRSİNİZ.’’
