Bana;
-"Eskileri yazıyorsun" diyorlar.
-"Z kuşağı ne anlar, ne kadar algılar" diyorlar.
"O yıllar çok başkaydı, çok farklıydı ve çok özeldi, çok güzeldi" diyorlar.
-"Bugünü, bugünlerde yaşanan, yaşatılan kokuşmuşlukları yaz ki, herkes anlasın" diyorlar.
-"Sıkılıyoruz, daralıyoruz,
hicap duyuyoruz, utanıyoruz" diyorlar.
Diyorlar da di-yor-lar.
****
"Kafa yordum, yazmadığım hangi konu kaldı?" diye düşündüm, bulamadım.
40-45 yıl önce yaşananları "ısrarla ve inatla" yazmak istememdeki "yegane sebep" adına Z kuşağı denen kuşağın bugün 60'şa, 70'e merdiven dayayan neslin çocukluk ve gençlik yıllarında büyüklerine karşı ortaya koydukları o muhteşem, o unutulmaz, o anlatılması çok zor olan saygıyı anlamalarını, algılamalarını isteme arzusudur.
-Z kuşağının, A kuşağına bakış açılarına "açı kazandırmak ve IŞIK tutmak" bildiklerimi aktarma gayesidir.
Anlarlar, anlamazlar...
Onu bilemem.
****
A kuşağı'nda ne vardı?
-Bugün olmayan ne varsa onlar vardı.
-Büyüklere karşı saygı vardı.
-Sadakat vardı, şükür vardı, "hamdolsun" demek vardı, yürekten selamlaşma vardı.
-Eve, "evin direği baba" geldiğinde ayağa kalkma, o oturana kadar oturmama, onun karşısında ayak ayak üstüne atmama kültürü vardı.
-Evin omurgası analara "karşı gelmeme" adabı vardı.
-Abilerimizle, amcalarımızla, dayılarımızla, teyzelerimizle, halalarımızla ve dahi bizden yaşça büyük olan komşularımızla "yanak yanağa" değil, "dalak dalağa" öpüşme edebi vardı.
-Sadakat vardı, samimiyet vardı, tarifi mümkün olmayan tertemiz aşklar vardı. Ölene kadar "bir yastığa baş koyma" ahlâkı vardı.
-Yâr vardı, yarenlik vardı, yardımlaşma vardı. Bir olma, birlik olma, biz olma, bizler olma anlayışı vardı.
SÖZ'ün ÖZ'ü;
-Bugün olmayan olan ne varsa, onlar vardı.