Adana’nın o sarı sıcakları geldi çattı. Temmuz, Ağustos gelmeden göstergeler 38-40’ın üzerine çıktı nerdeyse.
Bir de iklim değişikliği ve yansıması, “Yandı gülüm keten helva.”
Hafta sonu, sokak ve caddelerde olağan günlere oranla daha az insan vardı.
Onlar da gölgeden ufak, ufak yol alıyordu.
Nedense yaz mevsimi denilince de tatil, deniz akıllara geliyor.
Öyle masmavi deniz havasında olmak gibisi var mı? Deniz, güneş, kum hayali bile güzel. Akşam güneş batımında sahilde denize karşı oturuyorsun dalga sesleri ninni gibi geliyor, her birey kendine göre içeceğini yudumluyor ve o an hiçbir sorun düşünemiyorsun. Her sorunu tatil dönüşüne bırakıyorsun. “Bu yazdıklarım orta direk vatandaşlar için tabi.”
Zenginler her zaman tatil modunda yaşıyor zaten, hani derler ya, “Zenginin parası fakirin çenesini yorar!” yoruyor valla.
Neyse şaka bir tarafa, sosyal medyaya baktığınızda sanki ülkenin hepsi deniz kıyılarında tatil yapıyor.
Deniz kıyısında, havuz başında, hoplayıp zıplayıp çekilen fotoğraflar gırla gidiyor.
Sanki Türkiye değil de, gelir düzeyi yüksek bir Avrupa ülkesi gibi... Olmasak da allem eder kallem eder gene de o tatile gideriz kardeşim.
Yani, yorucu bir yılın acısını tatilden çıkartmaya kararlıyız.
Ama elde yok avuçta yok.
Ne olacak?
İşte kredi kartlarına ya da ek hesaplara yönelim buralarda başlıyor.
İnsanız, herkesin istediği şeyler aşağı yukarı aynı oluyor.
Herkes tatilde olunca çocuklar da tatil istiyor.
Gönül ister hemen gidelim.
Herkes gibi biz de tatil yapalım.
Hak etmedik değil.
Ya da istemediğimi sanmayınız.
Ancak ekonomik sebepler el kol bağlıyor.
Hemen devreye “Kredi kartına 12 taksit tatil” ilanları giriyor devreye. Bir şekilde tatile gidiliyor. Tatil dönüşünü ve sonrasında ki ödemeleri nasıl ödüyoruz, onları yazmıyorum arkadaşlar! ALLAH yardımcınız olsun diyorum. Yani o kadar çalışıyoruz tatili hak etmiyor muyuz? Elbette her şeyi hak ediyoruz. Bu dünya da böyle. Birileri çalışacak birileri yiyecek. Birileri yapacak birileri satacak. Birileri çalacak birileri yiyecek.
İyi tatiller.
