Bazı meydanlar yalnızca sporun yapıldığı yerler değildir. Bazı meydanlar, bir milletin hafızasını, kültürünü ve asırlık değerlerini taşır. Kızıldağ da işte böyle bir meydan…
Geleneksel Kızıldağ Karakucak Güreşleri, bu yıl da davulun sesi, cazgırın duası ve pehlivanların mücadelesiyle gerçekleştirildi. Ancak Kızıldağ’da bu yıl yalnızca pehlivanların bilekleri değil, geçmişten geleceğe uzanan güçlü bir kültürel bağ da yeniden ortaya konuldu.
Bu anlamlı atmosferde yaptığı konuşmayla dikkat çeken isim ise Sarıçam Belediye Başkanı Bilal Uludağ oldu.
Uludağ’ın Kızıldağ er meydanında verdiği mesaj, aslında güreşin çok ötesinde bir anlam taşıyordu. Çünkü onun sözlerinde yalnızca bir belediye başkanının protokol konuşmasını değil, ata sporuna, milli değerlere ve Anadolu’nun kadim kültürüne duyulan güçlü bir sahiplenmeyi görmek mümkündü.
“Bu meydanın adı mertliktir. Bu meydanın hükmü kardeşliktir. Bu meydanın sahibi aziz Türk milletidir.”
Belki de günün en güçlü cümlesiydi bu…
Başkan Bilal Uludağ’ın özellikle bu noktaya vurgu yapması, Kızıldağ’ın taşıdığı kültürel mirasın farkında olduğunu da ortaya koydu.
Uludağ burada yalnızca geçmişi hatırlatmadı; geçmiş ile bugün arasında bir köprü de kurdu.
İsmet Atlı’dan Koca Yusuf’a, Kurt dereli Mehmet’ten günümüzün genç pehlivanlarına uzanan bu çizgi, Türk güreşinin yalnızca sportif değil, kültürel bir miras olduğunu bir kez daha hatırlattı.
Bilal Uludağ’ın mesajı netti. konuşmasının temelinde aslında tek bir düşünce vardı:
Gelenek yaşatılacaksa, ona sahip çıkılmalı. Başkan Uludağ tan da bunu yaptı sonuna kadar sahip çıktı.
Kızıldağ’da 541’inci kez kurulan er meydanı, bize bir gerçeği daha gösterdi:
Bir gelenek, ancak ona sahip çıkan insanlar varsa yaşayabilir.
Bilal Uludağ’ın konuşması da bu noktada önemliydi. Çünkü o, Kızıldağ’daki güreşleri yalnızca bir organizasyon olarak değil, korunması ve gelecek kuşaklara aktarılması gereken bir kültürel miras olarak ele aldı.
Ve finalde söylediği sözler, Kızıldağ’ın ruhunu adeta özetledi:
“Davulumuz susmasın, bayrağımız inmesin, er meydanlarımız pehlivansız kalmasın.”
Kızıldağ’da pehlivanlar kol bağladı, davullar çaldı, dualar edildi. Bilekler yarıştı.
Ama sonunda, Uludağ’ın da ifade ettiği gibi, kardeşlik kazandı…