Çocuklar ; Tanrının topluma – aileye değerli bir armağanı. Toplumun – ailenin neşesi , süsü , göz aydınlığı , geleceği ve umudu çocuklar. İnsanın en saf ve en temiz dönemidir çocukluk. İyi eğitilmezlerse bir canavar olur , iyi eğitilirlerse de bir iyilik timsali.
Bu nedenle bedenen , ruhen , ahlaken iyi yetiştirilmeli. Çocuklarını iyi eğitemeyen toplumların karanlıktır geleceği. Güvenle bakamazlar yarınlarına. Mutsuzdur , huzursuzdurlar. Kardeşlik , sevgi bağları , kopmuş , vatan – millet kutsallığı yok olmuştur. Öyle bir ortamda hak , hukuk, adalet işlemez. Uydusu olurlar , başka ulusların. Yenik düşerler , yabancı ideolojilere.
Aile; toplumun en küçük ama,en temel ve önemli bir birimi. İlk yuvamız , tüm yaşamda etkili olacak bir başlangıç noktası.
Aile yuvası , kalplerin kaynaşmasından doğan sevgiyle başlar. Eşlerin karşılıklı saygı , hoşgörü , özverisiyle yürür , çocuklarla da taçlanır. Saygı kalmamışsa, evlilikte biter.
Aile yuvası , şefkat- merhamet- fedakarlık , iyiyi , kötüyü ve herşeyi paylaşmaktır da.
Çocukların eğitimi önce evde başlar. Sonra okulda , tüm yaşamda devam eder. Terbiye , örf , adetler , görgü kuralları , ahlaki değerler, inanç burada öğrenilir. Ayrıca merhamet , şefkat , acıma , adil olma , yardım , dostluk , arkadaşlık , okuma alışkanlığı. Yaşamın bitmeyen bir mücadele ve yılmadan bir savaş olduğu da .
Anne ve babalar çocuklarının sağlığı – bedensel gelişimi kadar , ruhsal gelişimiyle de ilgilenmeli. Manevi – moral ihtiyaçlarını karşılamalı , kötülerden , kötülüklerden uzak tutmalı.
Çocuklarının yüce değerlerle , erdemlerle donanmış, inançlı , iyi ahlaklı , yararlı bir birey olası için her türlü çaba gösterilmeli.
Çocuklarüzerinde etkili olan nasihatler değil , düzgün , doğru ve örnek davranışlardır.
Ana – baba yokluğu , yetimlik , öksüzlük , üvey ana-baba ve üvey kardeşlerin oluşu , geçimsizlik , kavgalar , şiddet kullanmalar , küfürler , aşağılamalar , küçük düşürücü şeyler , çok üzer , korkutur , strese yol açar çocuklarda. Kimi çocuk, bu ortamda içine kapanır,çekingen , korkak , güvensiz , başarısız olur. Kimisi de kavgacı , saldırgan, gaddar , hayvanlara eziyet eden , arkadaşlarına kötü isimler takan , sakatlarla , engellilerle alay eden , yaptıklarıyla keyif alan bir canavar.
Ana- babalar çocuklarına farklı davranmamalı. Çünkü bu tutum , çocuklar arasında gizli bir kin ve düşmanlık yaratır. Kimi çocuğa da aptal , beceriksiz , akılsız deme , onları küçük düşürme , sert bir şekilde azarlama , dövme , yanlıştır , hatalıdır.
Çocuklara sevgi , ilgi gösterilmeli , iyi ilişkiler kurulmalı , isteklerini , düşüncelerini söylemelerine fırsat verilmeli. Değer verdiğimizi , adam yerine koyduğumuzu hissettirmeli çocuklara.
Bunların hepsi yapılabilirse , çocuklarımızilerde kişilikli insanlar olarak sevilir , sayılır , itibar görürler. Anlaşılan o ki , ana- babaların işi fazla, hem de çok zor.
