Etrafımız Kan Ağlıyor Bizse Sessizliğe Bürünmüşüz

07/11/2020 21:23 1782

 

Neden bilmiyorum ama duygusal iniş çıkışları fazla olan bir insanım. Olaylara ne kadar pozitif yaklaşmaya çalışsam da çevremizde olup biten olaylar beni derinden etkiliyor. Bu hafta İzmir depremini öğrendiğim an şiddetli bir rüzgar etkisi ile tüm bedenim sarsıldı. Ben sürekli mutlu olmanın yollarını ararken evren bizi olumsuzluklara itiyordu. Haberi aldığım anlarda dişçiden yeni çıkmıştım ve Nişantaşı’nın lüks sokaklarında yürüyordum. Sokakta yağmura tutuldum. Yağmur benim için temizleyici ve arındırıcı bir etkiye sahipti. Bu sebepten kendimi yağmurdan korumaya çalışmadım. Aksine saatlerce bir sokağın başında dikilip ıslanabilirdim. Ölüm her an her saniye kapıyı çalıyordu. Aileler acı içinde kıvranıyor, melek dediğimiz çocuklar bu olayların ya içerisinde kalıyorlar ya da olaylardan etkileniyorlardı.

Bazen çantamda stres topu taşırım. Çok kötü olduğum anlarda endişemi hafifletir. O gün de çantamdan stres topum vardı. Onu elime alıp sıkmaya başladım. Stres topunu öyle çok sıkmışım ki elimde parçalandı. Parçalar her yere dağıldı. Tabii ki, elim de birazcık incindi ve yine ağladım. “Neden biz? , “Suçumuz ne?” “Çok mu günah işledik?” Kafamda binlerce soru işareti vardı ve hiçbir şekilde bunlar düzelmiyordu. Belki de daha önce işlediğimiz günahların, değer vermediğimiz duyguların ve iyiliklerin kıymetini bilmediğimiz için evrenin bize verdiği bir imtihandı bu. Nedendi, ne içindi bilemiyorum ama artık insanların gözyaşları bile kanlı. Her yer kan, her yer ölüm, her yer acı. Lütfen bitsin, lütfen, lütfen...