Boşlukta Yaşıyoruz

31/10/2020 01:59 1789

Bu hafta içerisinde hastaneye gidip kendime korona testi yaptırdım. Benim testimin sonucu negatifti ama faranjit olmuştum. Hastaneye gittiğimde korumalı ve korumasız bir sürü hasta ile karşılaştım. Bir bayanı resepsiyon bölümünde görevli ile konuşurken gördüm. Bayan etraftaki her şeye farkında olmadan dokunuyordu. Ona korona olduğunu unutmayın, hanım efendi dikkat edin dedim. Sonuçta bir can bir candır. Kadın bana sert bir tepki verdi “Söylemenize gerek yok dedi” Aradan 2-3 dakika geçtikten sonra yanıma ağlayarak geldi ve benden özür diledi. Kendimi düşünecek halim kalmadı. Tüm ailem koronadan hastanede yatıyor dedi. Bende kendisine ve ailesine acil şifalar diledim. O sırada hastaneye giren yakışıklı bir çocukla karşılaştım. Birkaç kere göz göze geldi. Sonra kendisi benim yanıma gelip benimle sohbet etmeye başladı. Bana korona mı olduğunu düşünüyorsun dedi. Ben de ona “altıncı hislerim kuvvetlidir; korona olmadım” dedim. Ardından sohbet etmeye devam ettik. Kendisi arkadaşı için hastaneye geldiğini ve onun öleceğinden korktuğunu söyledi. Ben de ona arkadaşın 22 yaşındaymış; hayat iki grup insana torpil geçer. Birisi fazla cesurlar birisi de gençler” diyerek yanıt verdim. O da haklısın bence de iyileşir dedi. Hastanede kaos ortamı vardı, ağlayanlar, yaşamanın sebebini düşünenler, hayata baş kaldıranlar ve her şeye rağmen güçlü olduğuna inanarak savaş vermeye çalışanlar. Neden bilemiyorum ama hastaneden testimi yaptırıp çıktıktan sonra ağlamaya başladım ve kendime dedim ki biz ne kadar boş bir dünyada yaşıyoruz. Yalanlar boşa, iftiralar boşa, kötülükler boşa, hastalıklar boşa ama bir tek ölüm boşa değil bize her anın kıymetini hatırlatıyor. Boş dünya, boş hayat, boşluk, boşluk, boşluk...