Başına Gelmeyen Bilemez!

12/09/2020 17:58 1122

Bu hafta annem korona virüsüne yakalandı. Ailecek test yaptırdık. Annem dışında herkesin test sonucu negatif çıktı. Annem pozitifti. Annemde kuru öksürük dışında hiçbir belirti yoktu fakat doktor hastalığın ciğerlere indiğini söyledi. Annem birkaç gündür hastanede tedavi görüyor. Bizde ailecek karantinadayız.

Annemin korona olduğunu öğrenmesi ile ağlamaya başlaması bir oldu. Aslında belirtileri o kadar ciddi değildi ama virüs korona olunca bütün hisleri değiştirdi. Annem tedavi olurken inanılmaz zorlandı. Hatta, “Allah, kimsenin başına böyle bir hastalık vermesin” dedi. Çok zor bir tedavi süreci olduğunu söyledi. Hâlâ da tedavi süreci devam ediyor.

Ben annemin korona olduğunu duyduğum an kendime ait bir parçanın acı içerisinde kıvranıyor oluşuna şahit olduğum için bir hayli üzüldüm. Arkadaşlarım ve yakınlarım bana telefon açtılar. Saatlerce telefonda benimle sohbet ederek beni oyalamaya çalıştılar ama birileri sizi ne kadar oyalamaya çalışsa da bazen bilirsiniz aklınız başka yerlerde kendiniz başka yerlerdesinizdir. Annem ile her gün birkaç dakikalık kısa sohbetler yaptım. Yeri geldi ağladım yeri geldi oturup saatlerce düşündüm; anılarımızı ve yaşadığımız güzel günleri.

Ölüm korkusu her bireyde biraz olsun vardır ama ölüm ile yaşam savaşı arasında kalınan zamanlar yaşandığı an bu korku insanın içini çok daha fazla ürpertir. Özellikle de sırasız ölümler. Gerçi ölüm ve yaşam savaşı yaş fark etmeksizin çok zor, üzücü ve yıpratıcı bir süreç. Annem ve korona virüsüne yakalanan tüm hastalara şifa ve yakınlarına sabır diliyorum. Dikkat edelim; sabredelim...