Her şey bir umut içindi.
Umut yeşerince dilekler kabul görecekti.
Taraftarların Cumhurbaşkanı ile görüşmesi ‘acaba’ dedirtti.
Bakan Jülide Sarıeroğlu’nun , Demirspor’u ziyaretinde olumlu mesajlar verip taşın altına ellerini uzatacaklarını dile getirmesi ‘bu iş oluyor’ umudunu gönüllere yerleştirdi.
Zaten daha öncesinde AK Parti İl başkanı Fikret Yeni’nin de çabaları ve taraftarlarla bir takım görüşmeler yapması da bu işin temelinin sağlamlığının teyidi olarak görüldü.
Seçim bitti herkes elini kolunu taşın altından bir anda çekiverdi. Gönüllere akıtılan umut ise yeniden kaf dağının ardına gitti. Tut tutabilirsen!
Ve Adana Demirspor an itibariyle kaderiyle yüzleşmeye başladı.
Olumlu bir şeyler olacak gibi oluyor , birileri gelmek istiyor ama sihirli bir el buna bir türlü izin vermiyor. Dün de gelişmeler aslında iyiydi. Şerif Güler ve ekibi güzel bir çalışma yapmışlardı ama o da sonuçsuz kaldı.
Bugün kongre var…
Ne aday var, ne gelen var ne de umut var.
Adana Demirspor için ne diyebilirsin ki?
Dua okumaktan başka yapacak bir şey gelmiyor elden. Tabi taraftarı unutmamak gerekir. Adana Demirspor için açlık grevi yapan Demirspor taraftarı bu işi böyle bırakmaz. Şartlar ne olursa olsun Demirspor’un varlığını sürdürebilmesi için yine irade gösterecektir. Onların gönlündeki umut hala duruyor. Onlar o umudun kaf dağının ardına gitmesine izin vermiyor. Çünkü Adana Demirspor onların yaşam biçimi…
Adana’da olmayan Demirspor taraftarında olan umut takımı kurtarır mı bilinmez ama bu olumsuzluğun seyredilmesi ve buna izin verilmesi kabul edilir bir durum değil.
70 Milyon borcu olan Samsunspor sahip buluyorsa, 100 milyonun üzerinde borcu olan Eskişehirspor’a gerekli takviyeler çıkılıyorsa Adana’dakiler biraz bundan ders alması gerekmez mi?
Her şeyden önemlisi Adana olgusu çok çok önemli. Bunla beraber Adana’nın kendi içindeki değerleri vardır. Bunlardan biri de Demirspor’dur. Sen kendi değerine sahip çıkamıyorsan o zaman Adanalılık olgusundan söz etmeyeceksin. Çünkü geldiğin noktada değersiz biri oluverip çıkıyorsun.