Tam “oh be, ortalık sakinleşti” dedim… camdan tık tık. Bizim kuş yine haber servisine başlamış. Dedim “bak kardeşim, sinir uçlarımla oynayacak içerik getirme.” Ama yok… bu kuş var ya, resmen canlı yayın ajansı.
“Abi” dedi, “sen burada uyurken memlekette global gelişmeler olmuş!”
Dedim “yine ne oldu?”
“Bizim Korkusuz Ahmet var ya…”
Dedim “he, evet?”
“Yüreğir Belediyesi’ne çöreklenmiş!”
Meğer Ahmet demiş ki:
“Ben özel kalem müdürü olacağım!”
Hop koltuğa oturmuş.
Tepkiler gelince de geri vites ama öyle böyle değil:
“Beni yanlış anladınız… ben aslında başkan vekilinin sosyal medya ve basın işlerini yöneteceğim. Zaten o bu işlerden anlamaz.”
Yani görev tanımı:
Kendisi anlayan, diğerleri anlamayan.
Ama olay burada bitmiyor. Asıl bomba bundan sonra geliyor.
Ahmet demiş ki:
“Facebook’un CEO’su benim gülle arkadaşım.”
“X’in sahibi bizim mahallede büyüdü.”
“TikTok’un şirketi var ya… eskiden bizim mahallede bakkaldı!”
Şimdi burada bir duralım.
Adana’da yıllarca efsane iki bakkal konuşulmuş:
Biri “Kız Bakkal”…
Diğeri… ByteDance Bakkalı.
Düşünsene, sabah gidiyorsun:
“Abi yarım ekmek, bir de algoritma verir misin?”
“Abi reels taze mi?”
“Bugün keşfete düşen var mı?”
Mahallede herkes global.
Kahvede oturan dayı diyor ki:
“Ben Google’ın SEO’sunu zamanında ben öğrettim ama dinletemedik.”
Berber:
“Abi saçını keseyim mi yoksa influencer mı yapayım seni?”
Korkusuz Ahmet ise bambaşka bir seviye.
Adam yerel yönetimde… ama vizyon Silikon Vadisi.
Partide de anlatıyorlar:
“Korkusuz Ahmet iyi çalışıyor.”
Zaten soyadıyla marka olmuş.
Adam korkusuz değil… gerçeklikle bağı tamamen kesmiş.
Bir de aile paketi var:
Amca belediyede satın alma daire başkanı.
Yani sistem şöyle:
Biri içeride, biri dışarıda… biri de evrende.
Allah gerçekten yağdırıyor… ama yağmur değil, CV.
Gelelim asıl soruya:
Görevden uzaklaştırılan belediye başkanı bu olup bitene ne diyecek?
Bilmiyoruz.
Ama bildiğimiz bir şey var:
Eğer bu hikâye böyle devam ederse…
Yakında NASA’dan açıklama gelir:
“Korkusuz Ahmet Mars’ın sosyal medya yönetimini devraldı.”
Ve bizim kuş?
Hâlâ camda.
Tık… tık…
“Abi yeni haber var: LinkedIn’i de mahalleden biri açmış.”
Ben de artık alıştım.
“Tamam” dedim…
“Bir çay söyle de dinleyelim.”