Dolar, Euro, Altın’ın durmadan yükselmesi, Türk Lirası’nın değer yitirmesi, iğneden ipliğe her şeye zam gelmesine neden oluyor. Asgari ücrete gelen zam ise belki iyi gibi görünüyor, lakin bu para çarşıdan pazara, kasaptan manava, bakkaldan markete hiçbir şeye yetmiyor. Aldığımız maaş 1 hafta geçmeden eriyip gidiyor. Akaryakıta gelen her zam, diğer ürünlerinden de zamlanmasına neden oluyor.
Bir mutfak tüpünün ne kadar olduğunu biliyor musunuz?
Bir kilo çayın fiyatını bilen var mı?
Mutfaklarımızın temel ihtiyaçları Ayçiçek yağı ve şekerin kilosu kaç para biliyor musunuz?
Peki pirinç, bulgur, mercimek, kuru fasulye vs. bunlar ne kadar biliyor musunuz?
Domates-patates-soğan neden hala bu kadar pahalı?
Temizlik malzemelerini hiç saymıyorum bile.
Yakında ekmek 10 TL olacak diyorlar, o zaman kalabalık aileler ne yiyip içecek! Bunu hiç düşündünüz mü?
Güzel ülkemizde neler oluyor?
Memlekette halkını düşünen kimse kalmadı?
Neden bu zamların önüne geçilmiyor?
Seçimlerden önce çok güzel vaatler sıralandı, e artık o vaatleri yerine getirmenin zamanı gelmedi mi?
Gün geçtikçe fakirleşiyor, gün geçtikçe halkımız açlığa mahkûm ediliyor!
Ama asıl konumuz ulaşıma yani toplu taşımaya yapılan zamlar..
Belki bütün gelen zamları anlayabiliriz, ama ulaşıma gelen zammı bence hiç birimiz anlayamayız. Gıda zamları tamam, kıyafetler zamları tamam ama ulaşım zamlarına tamam değil bence.
Çünkü yaşlısından gencine yani bir çoğumuz toplu taşımayı kullanıyoruz.
Eskiden ne kadar da güzeldi.
Eskiden derken, öyle 10-15 yıl öncesi değil elbet.
Bundan sadece 1-2 sene öncesine kadar…
“Minibüslerde kısa mesafe: 2,75 Liradan 3,75 Liraya,
uzun mesafe: 4 Liradan 5,50 Liraya,
öğrenci ücreti: 1,75 Liradan 2,50 Liraya yükseltildi."
Bu fiyatlara bakarken gözlerim doluyor. Dolmuşa binmek için kumbaramdan aldığım bozukluklar geliyor aklıma. Bugün fiyatlara baktığımda ise toplu taşıma ücreti 14 TL olmuş.
Küçükken hatırlıyorum da, insanlar 1-2 TL otobüs parası isterdi.
Şimdilerde 20 TL istemek zorundalar. Aksi halde toplu taşımaya binemezler.
Gerçekten çok acı...
Akşam olmuş yorgun argın evime giderken her zamanki gibi otobüse bindim. Yolculuk sırasında şöförün isyanına şahit oldum. Dolmuş fiyatlarının ne kadar pahalı olduğundan bahsetti. Her gün kendi otobusüne binen iki kız çocuğundan bahsetti. "Gidiş-dönüş 30 TL. “Kazandıkları para ne kadar ki, zaten yarısını bana verecekler" dedi. Bu cümleye o kadar üzüldüm ki, anlatamam size.
Evet doğru, kazandığımız paralar ne ki, bu zamlara yetsin. Gerçekten çok vahim bir durumdayız ve bunu kimse fark etmiyor ya da fark ediyor ama kimse bir şey yapmıyor. Emin olun bu daha da artacak. En üzücü tarafı da hayatını idame ettirmeye çalışan aileler, artık çocuklarını 'tabanvay' dediğimiz araçlarla okullarına gönderecek. Hele de Adana'da daha sıcaklar yeni başlamışken…
Ne diyeyim; ‘Tabanvay’ kullanacaklara buradan sabır diliyorum.