Babam diye söylemiyorum, babam müthiş adamdır. Yani, bazen düşünüyorum da, milyarlarca insanın cirit attığı şu tuhaf dünyada, herhangi birinin kızı olarak doğabilirmişim. Ama iyi ki de doğmamışım. Babamla ilgi şunu söyleyebilirim ki pelerini olmayan gizli bir kahraman ne zaman düşsem varlığını bile hissetirmeden beni ayağa kaldırır.
Bir kız çocukları için ‘Baba’ çok önemlidir. Çünkü ilk aşık oldukları adamlardır aslında ve ileriki hayatlarında da onlara benzeyen, onun huyundan olan insanlarla evlenmeye çalışırlar. Eğer bulamazlarsa da mutlu bir evlilikleri olmaz.
Baba demek; sırtını dayadığın koca bir dağ demek.
Baba demek; güven demek, sevgi demek.
Baba demek; sıcak bir yuva ve her şeyini rahat yapabilmek demek.
Eğer babanız hayattaysa çok şanslınız. Arkanızda olduğunu bilmek bile dünyanın en rahat hissidir. Bir baba, sevgisini çok belli etmez ama onlar bizim gizli ‘Pelerinsiz Kahramanlarımızdır.’ Hayatta bizi en çok seven iki kişiden biridir. Babalarımızın gözyaşları çok nadir akar. Kızını gelin eden ya da oğlunu askere uğurlayan babanın gözlerinde gördüğümüz ıslaklık bizi de duygusal yapar.
Evin direği olurken kendisi direksizdir, dayanacağı kimsesi pek yoktur. Çünkü, o hep güçlü olmak zorundadır. O, zayıf olamaz; çünkü o kahramandır. O güçsüz olamaz; çünkü o kahramandır. O, ağlayamaz; çünkü o kahramandır. Hep kahraman olmak, öyle kalmak zorundadır.
Ne demiş Nazım Hİkmet;
“Baba! her yılbaşında sana söyleyecek bir tek sözüm var:
‘Seni ne kadar çok seversem, o kadar çok olsun ömründen geçen yıllar…’
Baba!
Babam, ağabeyim, kardeşim, arkadaşım!
Ne zulüm, ne ölüm, ne korku başımı eğemez!
Yalnız senin elini öpmek için eğilir başım.”
Fırsatınız varken gizli kahramanlarınıza sımsıkı sarılın.
Başta babam olmak üzere, tüm babaların ‘Babalar Günü’ kutlu olsun…