Her anne baba, çocuklarını iyi yetiştirmek ister. Bu adeta bir doğa kanunu gibidir. Çünkü, yaşamın bizatihi kendisi, bir değişim ve gelişim içindedir. Ünlü şairimizin dediği gibi; ‘’ ben doğacak çocuklarımdan gerideyim, babamdan ilerideyim.’’ Burada esas olan, ailenin çocukları, ülkenin nesilleri olan çocuklarımızın nasıl yetiştirileceğidir. Yarınlara nasıl hazırlanacağıdır. Günümüz dünyasında, değişimler, gelişmeler o kadar süratli, o kadar hızlı ki, buna ayak uydurmak, sanıldığı kadar kolay değil…Tüm insanlık, adeta bir yarış içerisinde… Her insan, her aile, her bölge, her ülke en iyi olanı istiyor. İlimden bilime, kalkınmadan teknolojiye, refah düzeyinden güvenliğe, kaliteden lükse,hukuktan adalete kadar, daha bir çok alanda en iyi olana sahip olma arzusu var.. Nitekim insanlık tarihine ve insan gelişimine baktığımız da,bu gelişme ve değişimleri çok daha net görürüz.
İşte bütün bunları sağlayacak olan güç; o ülkenin beşeri kaynaklarıdır. Yani, insan kaynağı…Ülkeyi yarınlara taşıyacak, yoğun rekabette üstünlük sağlayacak olan bu kaynağın yetişmesinde neler yapabiliriz? Burada birinci önceliğimiz; aile çocuk ilişkisi olacak… Çocuğa ilk eğitimi aile verir. Yine çocuğu yarınlara hazırlama da ilk adımlar aile tarafından atılır. Aile ne kadar gerçekçi, ne kadar reel bir eğitim ve yetiştirme yöntemi uygularsa, çocukta o kadar gerçekçi yetişir. Çocuğu boş bir vazoya, ya da ekime hazır bir tarlaya benzetebiliriz. Vazo da olsa, tarlada olsa, siz ne ekerseniz onu hasat edersiniz. Tarlaya buğday ekmişseniz, Çavdar hasat edemezsiniz.! Keza, saksınıza Afrika Menekşesi dikmişseniz, bundan Flamingo çiçeği bekleyemezsiniz…O bakımdan çocuk eğitimi çok önemlidir.
Prof.Dr.Psikolog Acar Baltaş Hocanın ifadesiyle; ‘’Acı, üzüntü, başarısızlık, hayal kırıklığı, kaybetme
gibi duygular yoksa bir hayatın içinde, o hayattan bir hikaye çıkmaz. Bunlar genellikle, (kat’iyen her kes için söylemiyorum; büyük çoğunlukla yıllardır çok muhatap olduğum için) patron çocuklarının özellikleridir. İnsan değeri bilmezler, kızarak yönetirler, her şeye hakları olduğuna inanırlar. Şimdi, orta gelir düzeyindeki ve bir üst düzeydeki aileler de buna özenerek çocuklarını yetiştirmeye başladılar; aman benim çektiğim zorlukları çekmesin, yaşadığım acıları yaşamasınlar. Halbuki, onları o noktaya getiren, hayatlarında yaşamış oldukları zorluklardır…Ben soruyorum bulunduğum ortamlarda; kırsal bölgeden yetişen var mı diye. Ne yapıyordunuz 5 yaşında iken diye?
Kırsal bölgede yaşayan bir çocuk, 5 yaşında mutlaka ailesinin hayatına katkıda bulunur. Ahırı temizler, tarlaya yemek götürür (azık götürme) hayvanların yemini verir, 25-30 hayvanı, eksiksiz götürür, getirir. Dolayısıyla, ailenin refahına ortak olmaz, hayatına ortak olur. Biz çocuklarımızı, hayatımıza değil, refahımıza ortak ediyoruz. Aman zorluk yaşamasın, olumsuz şeyler yaşamasın…!!! İnsanı insan yapan; utanma, üzüntü, kızgınlık, başarısızlık, hayal kırıklığı, bu duygular insanı insan yapar. Utanma duygusu olmasa, insanın nasıl bir insan olacağını düşünebiliyor musunuz? Suçluluk duygusu olmasa, nasıl bir insan olacağını düşünebiliyor musunuz? Düşünüyoruz…!!! Sanırım Murathan Mungan’ın sözü; ‘’Türkiye’deher şey olursunuz ama, rezil olamazsınız.’’ Dolayısıyla oraya çıkacak sonuçlar böyle oluyor. Çocukların olumsuz duygu yaşaması ve zorlanması gerekir. Nasıl zorlanacak? Bir kere en küçük yaştan beri itibaren aile içinde bir takım şeyleri yapmak onun görevi olacak. O en küçük eko sistemde o işi yapmakonun doğal parçası olacak. Ödül karşılığı iş yapmayacak. O ailenin parçası olduğunun bilinciyle, o ailenin uzantısıyım diye iş yapacak. Bunun karşılığını hayata nasıl taşırız? Bunun karşılığını hayata, çocuklarımızı kırsal kesim hariç, 12-13-14 yaşından itibaren yaz tatillerinde çalıştırarak yaparız. Genç yaştan itibaren, köy de ise köy de, kasaba da ise kasaba da, şehir de ise şehir de, bulunduğu yer neresi ise orada mutlaka çalışmalıdır. Sorumluluk alma, hayatı öğrenme adına. Çünkü, tatil denilen şey; okul tatilidir, hayat tatili değildir. Çocuk hayattan kopmamalı, hayatın içinde olmalıdır.
Devam edecek…