Adana’da Bir İlk: Sadece Üst Geçit Değil, Umut

Bundan yıllar önce “Yürüyen merdivenli üst geçit yapan yok mu?” başlıklı bir yazı kaleme almıştım. O gün sorduğum soru aslında sadece bir üst geçit meselesi değildi. O soru, bu şehrin insanına verilen değerin sorgusuydu.

Adana’ya çağdaş kavşaklar, yürüyen merdivenli modern üst geçitler yakışmaz mı arkadaşlar?

Adana’ya her şey yakışır… Yeter ki yapılsın!

Yıllardır gerek televizyon programlarımda gerekse köşe yazılarımda defalarca dile getirdim: Bu şehir büyüyor, gelişiyor ama insan hayatını kolaylaştıracak adımlar aynı hızla atılmıyor dedim. Özellikle hastane önleri, yoğun trafik noktaları, vatandaşın mecburen karşıdan karşıya geçmek zorunda olduğu bölgeler… Buralara yürüyen merdivenli, asansörlü üst geçitler yapılmalı dedim.

Ama ne duyan oldu ne gören…

Ta ki bugünlere kadar.

Evet, Adana’nın ilk yürüyen merdivenli yaya üst geçidi Şehir Hastanesi önünde hizmete açıldı. Geç oldu ama sevindik. Çünkü ilkler her zaman önemlidir. Bu sadece bir beton yapı değildir; bu, bir anlayış değişiminin başlangıcıdır.

Düşünün… Hastaneye gelen bir yaşlı amca. Bastonuyla merdiven çıkmaya çalışıyor. Dizleri tutmayan bir teyze, kalp hastası bir vatandaş, ameliyat sonrası güçlükle yürüyen bir hasta… Engelli bir kardeşimiz. Onlar için bir üst geçit merdiveni sadece birkaç basamak değildir; çoğu zaman aşılması imkânsız bir engeldir.

Şimdi soruyorum: Şehirler kimin için vardır?

Araçlar için mi, insanlar için mi?

Modern şehircilik, sadece asfalt dökmekle, köprü yapmakla olmaz. İnsan odaklı olmakla olur. Özellikle hastane önlerinde erişilebilirlik bir lüks değil, zorunluluktur.

Şehir Hastanesi önüne yapılan bu üst geçit önemli bir adımdır. Ancak yeterli değildir. Bu daha başlangıç olmalıdır.

Öncelik verilmesi gereken bir yer daha var: Hastaneler Kavşağı. Orada bir üst geçit var ama hastalar için eziyet. Engelliler için neredeyse imkansız.

Oraya mutlaka yürüyen merdivenli ve asansörlü bir üst geçit yapılmalıdır

Bakın, biz yıllarca “yapılsın” dedik. Oldu mu? Oldu. Demek ki isteyince oluyormuş. Demek ki mesele imkansızlık değil, öncelik meselesiymiş.

Şimdi buradan bir çağrıda bulunuyorum:

Bu ilk adımın arkası gelsin. İkinci, üçüncü, dördüncü yürüyen merdivenli üst geçitler yapılsın. Özellikle hastane çevreleri, okul bölgeleri ve yoğun kavşaklar öncelikli olsun.

Adana’ya her şey yakışır.

Ama en çok da insanına değer veren yatırımlar yakışır.

Yeter ki isteyelim.

Yeter ki önceliğimiz insan olsun.