Dün 6 Şubat'tı...
Kahramanmaraş merkezli,
11 ilimizi kapsayan, bizi kahreden, acılara boğan depremin üzerinden koca bir yıl geçti...
Kaybettiğimiz 54 bin
canımızı unutabilir miyiz?
İmkânı var mı?
Olabilir mi?
İnsan olan, "insanım" diyen bunu yapabilir mi?
Yapmaz, yapamaz, yapmamalı...
.......
6 Şubat...
Saat: 04,17...
Kara ay,
Kahpe gece,
Kahredici gece,
Kapkaranlık gece..
Sabahın ışıkları aydınlanma noktalarına doğru seyrederken,
gök gümbürdedi,
sarsıldı, çatladı,
ikiye bölündü her şey...
Çarptı, deldi geçti...
.........
Soğuğun, yüzlere KIRBAÇ misali indiği o korkunç, o acımasız,
o insafsız, o izansız gece, 54 bin canımızı elimizden aldı...
Dağıldık,
Daraldık,
Ufaldık,
Sarsıldık,
Fakaaaaat,
teslim olmadık...
Koştuk birbirimize...
Sarıldık,
Tutunduk,
Kucaklaştık...
Dik durduk,
Direndik...
Sevgimizle,
umudumuzla,
kardeşliğimizle,
kazmamızla,
küreğimizle,
yüreğimizle,
yüreklilerimizle,
ışığımızla...
o "kahpe geceyi" aydınlattık...
PİR olduk,
BİR olduk,
BİRLİKTE olduk,
yatağımızı, yorganımızı, çulumuzu, suyumuzu,
aşımızı, ekmeğimizi,
en önemli, en özeli;
nefesimizi paylaştık
ve; Ayaz'ı,YAZ eyledik.
.......
Elime bir sihirli değnek verseler... "Canbolat, elindeki değneği hangi amaçla kullanmak istersin" deseler...
Bir sanise dahi düşünmeden
şunu söylerdim;
"Şubat ayı'nı 5. günde dondurur, diğer günleri YOK HÜKMÜ'nde sayar, hayatın devamını Mart ayı'na bağlarım..."
........
Adını dahi anmak istemediğim, 54 bin canımızı bizlerden koparan "kahpe Şubat"ı, 5 günlük kahpeliği ile baş başa bırakmak istiyorum...
Şubat'ın,
5'ten sonra gelen takvim yapraklarını "ebedi biçimde" İMHA etmek istiyorum...
1'den başlasın,
5 te bitsin istiyorum
Eline de çooooook, yüzüne de çok.