Abartmayın

10/02/2018 22:36 324

Günümüzün anne ve babaları yani yeni nesil anne ve babalarda sıklıkla karşılaştığımız durum genellikle mükemmeliyetçi çocuk yetiştirmeye çalışmaktır.  Çoğu ebeveynin düşüncesi benim çocuğum en zeki, en akıllı, en başarılı en en en…. olsun isterler.

Çocuğunu mükemmel yetiştirmeye çalışmak şüphesiz her anne ve babanın en masum isteğidir. Buraya kadar her şey normal… ancak son zamanlarda gözlemlediğim kadarıyla bu durumu iyice abartan çocuğunu mükemmel yetiştirme gayesini aşan, başka çocuklarla sürekli kendi çocuklarını kıyaslayan ve kendi çocukları üzerinden etrafına hava atma derdinde olan insanlar var maalesef.

Maalesef diyorum çünkü;

 Çocuğun kendi kişiliğinin gelişmesine fırsat vermeden onu birtakım kalıplara sokmaya çalışmak onun kişisel gelişimi üzerinde olumsuz sonuçlar doğuruyor.

Birçok anne ve baba çocuklarının kendine güvenen, başarılı, sağlıklı, kendi ayaklarının üzerinde sapasağlam durabilen bireyler olmasını amaçlarlar. Tüm bu iyi niyetli çabalarına rağmen zaman zaman hayal kırıklığı yaşayabiliyorlar. Sonuç olarak da  ‘nerede yanlış yaptıklarını’ sorgulayıp duruyorlar.

Çocuğa her istediğini alma, her şeye dileği anda sahip olabileceğine inanması, ağladığı anda hemen anne ve babanın çocuğun etrafında onun susturmak için pervane olması bence bunlar çok yanlış davranışlar.

Bırakın biraz da bir şeyler için özlem duysun biraz hayal kursun… Belki böylelikle empati yapmayı öğrenir. Vicdan sahibi olabilir. Yada her düştüğün de koşup da siz kaldırmayın. Bırakın kendi kalkmak için çabalasın. Bunların çocuğa zararı gelmez merak etmeyin.

Bir de son zamanlar da en çok dikkatimi çeken cümlelerden bir tanesi de ‘ben çocuğumla arkadaş gibiyim’…

Psikolog değilim, pedagog değilim okuduğum anladığım ve gözlemlediğim kadarı ile anne baba, arkadaş değil anne ve babadır. Buradan da çocukla sert ve kesin çizgilerle mesafe konmasından bahsetmiyorum. Bu zaten çok saçma bir düşüncedir. Benim demek istediğim Çocuklar her ne kadar özgür olmak rahat takılmak isteseler de mutlak surette anne-babanın rehberliğine ihtiyaçları vardır.

Fakat siz çocuğunuzu arkadaş gibi görüp de öyle yaklaşırsanız bu yaklaşımınız onda anne baba rolünün karışmasına neden olur. Siz arkadaş olursanız evladınıza ebeveynliği kim yapacak?

Kimse yapamayacak haliyle…

Büyüme çağındaki bir çocuğun ona vereceğiniz sevginin yanında kurallara, bu kuralların uygulanması için onu gözeten, kollayan, yol gösteren ve gerekli durumlarda da birtakım sınırlar koyan anne ve babaya ihtiyacı vardır. Bu nedenle çocuğunuza arkadaş gibi değil, yol gösterici adeta bir klavuz, rehber olacak anne-baba olarak yaklaşın.

Diyeceğim o ki en mükemmel çocuk yetiştireceğim derken, özgüvenden yoksun, empati yapmaktan uzak sürekli başkaları ile kıyaslanmaktan usanmış çocuklar yetiştirmeyin. Yani sevginizi vererek, ne istediğini bilen ayakları yere sağlam basan çocuklar yetiştirin.

Diyeceğim o ki çocuk yetiştirirken Abartmayın!